ΤΡΟΠΑΡΙΑ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΑ

 Τροπάρια Κατανυκτικά

Τών φρονίμων Παρθένων τό άγρυπνον, δώρησαί μοι Κύριε, καί τής ψυχής μου τήν λαμπάδα φαίδρυνον, εν ελαίω τών σών οικτιρμών ίνα τών Αγγέλων τόν ύμνον βοώ σοι, τό, Αλληλούϊα.

 

Στίχ. Κύριε, μή τώ θυμώ σου ελέγξης με μηδέ τή οργή σου παιδεύσης με.

 

Ελέησον ημάς, Κύριε ελέησον ημάς, πάσης γάρ απολογίας απορούντες, ταύτην σοι τήν ικεσίαν ως Δεσπότη, οι αμαρτωλοί προσφέρομεν, Ελέησον ημάς.

Δόξα... Καί νύν... Θεοτοκίον

Τής ευσπλαγχνίας τήν πύλην, άνοιξον ημίν ευλογημένη Θεοτόκε, ελπίζοντες εις σέ μή αστοχήσωμεν, ρυσθείημεν διά σού τών περιστάσεων, σύ γάρ εί η σωτηρία τού γένους τών Χριστιανών.

 

Εις τήν ζ' Ωδήν

Μαρτυρικόν

Αθλητικόν αγώνα υπομείναντες οι Άγιοι, καί τά βραβεία τής νίκης παρά σού κομισάμενοι κατήργησαν τάς επινοίας τών παρανόμων, εδέξαντο στεφάνους τής αφθαρσίας, δι' αυτών ο Θεός, δυσωπούμενος, δώρησαι ημίν τό μέγα έλεος.

 

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Η ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ  

Ήχος Πλ. β΄

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.  (τρις)

Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. 

Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. 

Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας. 

Λόγχη εκεντήθη, ο υιός της Παρθένου. 

Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. (τρις)

Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Στίχ. Τὰ ῥήματά μου ἐνώτισαι, Κύριε, σύνες τῆς κραυγῆς μου. Ἦχος πλ. δ' (3΄ 55'')
Πρὸ τοῦ τιμίου σου Σταυροῦ, στρατιωτῶν ἐμπαιζόντων σε Κύριε, αἱ νοεραὶ στρατιαὶ κατεπλήττοντο· ἀνεδήσω γὰρ στέφανον ὕβρεως, ὁ τὴν γῆν ζωγραφήσας τοῖς ἄνθεσι, καὶ τὴν χλαῖναν χλευαζόμενος ἐφόρεσας, ὁ νεφέλαις περιβάλλων τὸ στερέωμα· τοιαύτη γὰρ οἰκονομία, ἐγνώσθη σου ἡ εὐσπλαγχνία, Χριστέ, τὸ μέγα ἔλεος, δόξα σοι.

Ἰδιόμελον, Ἦχος πλ. α'
Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον, τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, καθελὼν Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ξύλου, σὺν Νικοδήμῳ, καὶ θεωρήσας νεκρὸν γυμνὸν ἄταφον, εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν· Οἴμοι, γλυκύτατε Ἰησοῦ! ὃν πρὸ μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν Σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος, ζόφον περιεβάλλετο, καὶ ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο, καὶ διερρήγνυτο ναοῦ τὸ καταπέτασμα· ἀλλ' ἰδοὺ νῦν βλέπω σε, δι' ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον· πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἱλήσω; ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω, τὸ σὸν ἀκήρατον σῶμα; ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω, τῇ σῇ ἐξόδῳ Οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τὰ Πάθη σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν Ταφήν σου, σὺν τῇ Ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε δόξα σοι.

πάτησε πάνω στο σύνδεσμο
ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΗΡΥΓΜΑ

ΠΗΓΗ: http://glt.goarch.org/
           http://iskiriaki.com/wordpress/ 
          https://www.youtube.com/watch?v=YjuB8D0bxKs
          https://www.youtube.com/watch?v=wjT3G5ntYi8&t=674s
         https://www.youtube.com/watch?v=hWvEgdqgCtw&t=331s

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 Πάτησε πάνω στο link παρακάτω

Εὐαγγελίζου γῆ χαρὰν μεγάλην, αἰνεῖτε οὐρανοὶ Θεοῦ τὴν δόξαν.

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

3. Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των ιχθύων και των άρτων ( Λουκ. ε΄, 1-11).

Η αγάπη του κόσμου για τον Χριστό είχε αρχίσει να εκδηλώνεται από τα πρώτα βήματα της δράσης του.Κάποτε ο Χριστός βρισκόταν στην λίμνη Γεννησαρέτ. Δίπλα του δεμένα δυο ψαροκάϊκα και οι ψαράδες έπλεναν τα δίχτυα τους. Για τις ανάγκες του ποιμαντικού του έργου ο Χριστός ζήτησε από τον Σίμωνα να τον απομακρύνει λίγο από τη στεριά με το ψαροκάϊκο, ώστε να μπορεί ο συγκεντρωμένος κόσμος να τον παρακολουθεί άνετα.

 

Σκεφτείτε την εικόνα. Ο Χριστός πάνω στο ψαροκάϊκο να διδάσκει και η γλυκύτητα των λόγων του να σκεπάζει τις καλοπροαίρετες ψυχές των απλών ανθρώπων. Μια ανέκφραστη χαρά, μια γλυκή μέθη.

Τελείωσε όμως κάποια στιγμή η ομιλία, ο κόσμος άρχισε να διαλύεται και ο Σίμωνας, που στεκόταν δίπλα στον Χριστό ένοιωθε θαυμασμό και έκπληξη από τα όσα είχαν παρακολουθήσει. Ο Χριστός που στο πρόσωπο του Σίμωνα είχε δει έναν αυριανό μαθητή του, έδωσε συνέχεια στην συνάντησή τους.

- Πήγαινε στα βαθιά νερά και ρίξε τα δίχτυα για ψάρεμα.
- Μα διδάσκαλε όλη τη νύχτα παιδευόμασταν και δεν πιάσαμε τίποτα. Επειδή όμως το λές εσύ, θα ρίξουμε το δίχτυ.
Έκανε νόημα στους συντρόφους του και έριξαν το δίχτυ για χάρη του Χριστού. Παρά το ότι ήταν κουρασμένοι και δεν είχαν διάθεση, έκαναν υπακοή στα λόγια του Χριστού και είδαν θεαματικά αποτελέσματα.  Μέσα στο δίχτυ κλείστηκαν πάρα πολλά ψάρια, με κίνδυνο να διαλυθεί από το βάρος. Αναγκάστηκαν να καλέσουν και τους συναδέλφους τους από το άλλο ψαροκάϊκο για να βοηθήσουν. Κόντεψαν να βυθιστούν τα δυο καϊκια.

Ο Σίμωνας συγκλονίστηκε από το θαύμα και συναισθανόμενοςτην δική του αναξιότητα, έπεσε στα γόνατα και παρακάλεσε τον Χριστό:
 - Βγες από το καϊκι μου Κύριε γιατί είμαι αμαρτωλός άνθρωπος.
- Μη φοβάσαι από τώρα και στο εξής θα ψαρεύεις ανθρώπους.
Την πρόσκληση απήυθυνε και στους συνεργάτες του Σίμωνα, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο.
 

 ΠΗΓΗ: ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ πρεσβ. Διονυσίου Τάτση

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Ἦχος α'

Μεγάλυνον ψυχή μου τὴν τιμιωτέραν καὶ ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων.

Μεγάλυνον ψυχή μου τὸν ἐκ τῆς Παρθένου Θεὸν σαρκὶ τεχθέντα.

Μεγάλυνον ψυχή μου τὸν ἐν τῷ Σπηλαίῳ τεχθέντα Βασιλέα.

Μεγάλυνον ψυχή μου τῶν ὑπὸ τῶν Μάγων Θεὸν προσκυνηθέντα.

Μυστήριον ξένον ὁρῶ, καὶ παράδοξον! οὐρανὸν τὸ Σπήλαιον, θρόνον Χερουβικόν τὴν Παρθένον, τὴν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ Ἀχώρnτος Χριστὸς ὁ Θεός, ὅν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.

Μεγάλυνον ψυχή μου, τόν υπό Αστέρος, τοίς Μάγοις μηνυθέντα.

Ἐξαίσιον δρόμον ὁρῶντες οἱ Μάγοι, ἀσυνήθους νέου ἀστέρος ἀρτιφαοῦς, οὐρανίου ὑπερλάμποντος, Χριστὸν Βασιλέα ἐτεκμήραντο, ἐν γῇ γεννηθέντα Βηθλεέμ εἰς σωτηρίαν ἡμῶν.

Μεγάλυνον ψυχή μου, τήν αγνήν Παρθένον, τήν γεννησαμένην, Χριστόν τόν Βασιλέα.

Νεηγενὲς Μάγων λεγόντων παιδίον Ἄναξ, οὗ ἀστὴρ ἐφάνη, ποῦ ἐστίν; εἰς γὰρ ἐκείνου προσκύνησιν ἥκομεν. Mανεὶς ὁ Ἡρῴδης ἐταράττετο, Χριστὸν ἀνελεῖν, ὁ θεομάχος φρυαττόμενος.

Μάγοι καί Ποιμένες, ήλθον προσκυνήσαι, Χριστόν τόν γεννηθέντα, εν Βηθλεέμ τή πόλει.

Ἠκρίβωσε χρόνον Ἡρῴδης ἀστέρος, οὗ ταῖς ἡγεσίαις οἱ Μάγοι ἐν Βηθλεέμ, προσκυνοῦσι Χριστῷ σὺν δώροις· ὑφ' οὗ πρὸς Πατρίδα ὁδηγούμενοι, δεινὸν παιδοκτόνον ἐγκατέλιπον παιζόμενον.

Ἕτερα εἰς τὸν Ἰαμβικὸν Κανόνα

Σήμερον ἡ Παρθένος τίκτει τὸν Δεσπότην ἔνδον ἐν τῷ Σπηλαίῳ.

Σήμερον ὁ Δεσπότης, τίκτεται ὡς βρέφος, ὑπὸ Μητρὸς Παρθένου.

Σήμερον οι Ποιμένες, βλέπουσι τόν Σωτήρα, σπαργάνοις ειλημένον, καί κείμενον εν Φάτνη.

Σήμερον ο Δεσπότης, ράκει σπαργανούται, ο αναφής ως βρέφος.

Σήμερον πάσα κτίσις, αγάλλεται καί χαίρει, ότι Χριστός ετέχθη, εκ τής Παρθένου Κόρης.

Ουράνιαι Δυνάμεις τεχθέντα τόν Σωτήρα, Κύριον καί Δεσπότην, μηνύουσι τώ κόσμω.

Στέργειν μὲν ἡμᾶς, ὡς ἀκίνδυνον φόβῳ,
Ῥᾷον σιωπήν, τῷ πόθῳ δὲ Παρθένε,
Ὕμνους ὑφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους,
Ἐργῶδές ἐστιν, ἀλλὰ καὶ μήτηρ σθένους,
Ὅση πέφυκεν ἡ προαίρεσις δίδου.

Δόξα Πατρὶ...

Μεγάλυνον ψυχή μου, τῆς τρισυποστάτου, καὶ ἀδιαιρέτου, θεότητος τὸ κράτος.

Τύπους ἀφεγγεῖς καὶ σκιὰς παρηγμένας,
Ὦ Μῆτερ ἁγνή, τοῦ Λόγου δεδορκότες,
Νέου φανέντος, ἐκ πύλης κεκλεισμένης,
Δοξούμενοί τε, τῆς ἀληθείας φάος,
Ἐπαξίως σὴν εὐλογοῦμεν γαστέρα.

Καὶ νῦν...

Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.

Πόθου τετευχώς, καὶ Θεοῦ παρουσίας,
Ὁ χριστοτερπὴς λαὸς ἠξιωμένος,
Νῦν ποτνιᾶται τῆς παλιγγενεσίας.
Ὡς ζωοποιοῦ΄ τὴν χάριν δὲ Παρθένε,
Νέμοις ἄχραντε, προσκυνῆσαι τὸ κλέος.

Καταβασίαι

Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν τιμιωτέραν, καὶ ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων.

Μυστήριον ξένον, ὁρῶ καὶ παράδοξον! οὐρανὸν τὸ Σπήλαιον, θρόνον Χερουβικόν, τὴν Παρθένον, τὴν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρnτος, Χριστὸς ὁ Θεός, ὅν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.

Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.

Ἰαμβικὸς

Στέργειν μὲν ἡμᾶς, ὡς ἀκίνδυνον φόβῳ,
Ῥᾷον σιωπήν, τῷ πόθῳ δὲ Παρθένε,
Ὕμνους ὑφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους,
Ἐργῶδές ἐστιν, ἀλλὰ καὶ μήτηρ σθένους,
Ὅση πέφυκεν ἡ προαίρεσις δίδου.

  

Ἀκολουθία Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου

Ἀκολουθία Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου

Ἄγγελος πρωτοστάτης, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τό, Χαῖρε (ἐκ γ´)· καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ, σωματούμενόν σε θεωρῶν Κύριε, ἐξίστατο, καὶ ἵστατο κραυγάζων πρὸς αὐτὴν τοιαῦτα·

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.

Χαῖρε, τοῦ πεσόντος Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις· χαῖρε, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις.

Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς· χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον, καὶ Ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς.

Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα· χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα.

Χαῖρε, ἀστήρ ἐμφαίνων τὸν Ἥλιον· χαῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως.

Χαῖρε, δι᾿ ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις· χαῖρε, δι᾿ ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ἄγγελος ποὺ ἦταν πρῶτος μεταξὺ τῶν ἀγγέλων, στάλθηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ νὰ πεῖ στὴ Θεοτόκο τὸ χαῖρε (3 φορές)· καὶ μὲ τὴν ἀσώματή του φωνή, βλέποντάς σε Κύριε νὰ παίρνεις σῶμα (νὰ γίνεσαι ἄνθρωπος), ἐκπλησσόταν καὶ στεκόταν φωνάζοντας πρὸς αὐτὴν αὐτὰ τὰ λόγια·

Χαῖρε ἐσὺ ἀπ᾿ τὴν ὁποία θὰ λάμψει ἡ χαρά· χαῖρε ἐσὺ ποὺ γιὰ χάρη σου θὰ σβήσει ἡ κατάρα.

Χαῖρε ἐσὺ ποὺ ἔκανες νὰ σηκωθεῖ ὁ πεσμένος Ἀδάμ· χαῖρε ἐσὺ ποὺ ἔγινες ἡ λύτρωση τῶν δακρύων τῆς Εὔας.

Χαῖρε ὕψος στὸ ὁποῖο δύσκολα μποροῦν νὰ φθάσουν οἱ ἀνθρώπινοι λογισμοί· χαῖρε βάθος ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ κατοπτεύσουν καὶ ἀγγέλων ὀφθαλμοί.

Χαῖρε ἐσὺ ποὺ ἔγινες ὁ θρόνος τοῦ Βασιλιᾶ (Χριστοῦ)· χαῖρε γιατὶ βαστάζεις (στὴν ἀγκάλη σου) Ἐκεῖνον ποὺ βαστάζει τὰ πάντα.

Χαῖρε ἀστέρι ποὺ προμηνύεις τὸν Ἥλιο, χαῖρε κοιλία τῆς θεϊκῆς (τοῦ Λόγου) σαρκώσεως.

Χαῖρε ἐσὺ μὲ τὴν ὁποία γίνεται καινούργια ἡ κτίση· χαῖρε ἐσὺ μὲ τὴν ὁποία γίνεται βρέφος ὁ Κτίστης.

Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε.

 

Πηγή: http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/prayers/service_theotokos_greetings_translation.htm

          https://www.enodais.gr/

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

2. Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των ιχθύων και των άρτων ( Ματθ. ιδ΄, 13-21).

Ο αποκεφαλισμός του Ιωάννης του Βαπτιστή ήταν δυσάρεστο γεγονός για τον Χριστό. Βίωσε βαθειά ανθρώπινη θλίψη και θέλησε να αποσυρθεί με τους μαθητές του "εἰς ἔρημον τόπον". Είχε ανάγκη από ανάπαυση και περισυλλογή. Η πνευματική όμως δίψα των ανθρώπων ήταν πολύ μεγάλη. Έτσι μόλις πληροφορήθηκαν τον τόπο όπου βρισκόταν ο Χριστός, άρχισαν να μαζεύονται από διάφορες κατευθύνσεις κατά κύματα. Ούτε η απόσταση ούτε όμως και ο κόπος της πορείας στάθηκαν εμπόδια. Γέμισαν την έρημο προκειμένου να έρθουν σε άμεση επαφή με το μοναδικό Διδάσκαλο. Ο Χριστός συγκινήθηκε από την αθρόα προέλευση και βγήκε από το ερημικό του καταφύγιο. 

Πρόσεξε ιδιαίτερα τους ασθενείς, τους πλησίασε, άκουσε τον πόνο τους, τους ευλόγησε και τους θεράπευσε. Ακολούθως άρχισε την διδασκαλία. Οι ώρες περνούσαν αλλά οι άνθρωποι παρέμεναν στις θέσεις τους. Είχαν ξεχάσει όλες τις βιωτικές τους μέριμνες και είχαν απορρηφηθεί από τα γλυκήτατα λόγια του Ιησού. 

Όταν πια κόντευε να βραδιάσει οι μαθητές ανήσυχοι πλησίασαν τον Χριστό και του είπαν: "Ο τόπος εδώ είναι ερημικός και η ώρα περασμένη. Διώξε τους ανθρώπους να πάνε στα χωριά να αγοράσουν φαγητά". 

Ο Χριστός αντέτεινε "Δεν υπάρχει λόγος να διαλυθεί ο κόσμος. Να τους δώσετε εσείς να φάνε".

"Μα, Κύριε, έχουμε μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια". "Φέρτε μου εδώ τα ψωμιά και τα ψάρια", απάντησε ο Χριστός.

Ζήτησε τότε από τον λαό να καθίσει. Πήρε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, έστρεψε το βλέμμα στον ουρανό, προσευχήθηκε, τα ευλόγησε και άρχισε να κόβει τα ψωμιά, να δίνει τα κομμάτια στους μαθητές του και αυτοί με τη σειρά τους να τα μοιράζουν στο πλήθος. Πέντε χιλιάδες άνθρωποι χόρτασαν. Με τα περισσεύματα γέμισαν δώδεκα κοφίνια. Πιστοποίηση του θαύματος, τα περισσεύματα. Αυτή ήταν η πορεία του Χριστού προς τον λαό. Πορεία έμπρακτης αγάπης.

 

 ΠΗΓΗ: ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ πρεσβ. Διονυσίου Τάτση