ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

Ἰορδάνη ποταμέ, τὶ ἐθαμβήθης θεωρῶν; Τὸν ἀθεώρητον γυμνόν, εἶδον καὶ ἔφριξα φησί• καὶ πῶς γὰρ τοῦτον οὐκ ἔμελλον φρῖξαι καὶ δῦναι; οἱ Ἄγγελοι αὐτόν, ὁρῶντες ἔφριξαν• ἐξέστη οὐρανός, καὶ γῆ ἐτρόμαξε• καὶ συνεστάλη θάλασσα καὶ πάντα, τὰ ὁρατὰ καὶ ἀόρατα. Χριστὸς ἐφάνη, ἐν Ἰορδάνῃ, ἁγιάσαι τὰ ὕδατα.

Κοντάκιον. Ἦχος δ´. Αὐτόμελον.Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ.
Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ, καὶ τὸ φῶς σου Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ᾿ ἡμᾶς, ἐν ἐπιγνώσει ὑμνοῦντάς σε· Ἦλθες ἐφάνης τὸ Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.
Ὁ Οἶκος.
Τῇ Γαλιλαίᾳ τῶν Ἐθνῶν, τῇ τοῦ Ζαβουλὼν χώρᾳ, καὶ τοῦ Νεφθαλεὶμ γαίᾳ, ὡς εἶπεν ὁ Προφήτης, φῶς μέγα ἔλαμψε Χριστός· τοῖς ἐσκοτισμένοις φαεινὴ ὤφθη αὐγή, ἐν Βηθλεὲμ ἀστράπτουσα· μᾶλλον δὲ ἐκ Μαρίας ὁ Κύριος πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ ἀνατέλλει τὰς ἀκτῖνας, ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης. Διὸ οἱ ἐξ Ἀδὰμ γυμνοί, δεῦτε πάντες ὑποδύωμεν αὐτόν, ἵνα θαλφθῶμεν· σκέπη γὰρ γυμνῶν, καὶ αἴγλη ἐσκοτισμένων, ἦλθες ἐφάνης τὸ Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.
Συναξάριον.
Τῇ Ϛ´ τοῦ αὐτοῦ μηνός, τὰ Ἅγια Θεοφάνεια τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Στίχ. Τοὺς οὐρανοὺς Βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ σχίσαν, Τοὺς αὐτὸ μὴ χραίνοντας ἔνδον εἰσάγει.
Βάπτισεν ἐν ποταμῷ Χριστὸν Πρόδρομος κατὰ ἕκτην.

Τὰ Ἅγια Θεοφάνεια ἑορτάζομεν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔν τε τῇ Μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ, καὶ ἐν ταῖς κατὰ τόπον Ἁγίαις Ἐκκλησίαις, τὴν παννυχίδα ἀφ᾿ ἑσπέρας ἐπιτελοῦντες ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ. Αὐτὸς γὰρ ὁ Λόγος, τὸν παλαιὸν Ἀδὰμ ἐνδυσάμενος, καὶ πάντα τὰ νόμιμα ἐκτελέσας, καὶ πρὸς τὸν μέγαν Ἰωάννην τὸν Προφήτην παραγίνεται βαπτισθησόμενος· ὃς καὶ διεκώλυεν αὐτόν, λέγων· Ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπὸ σοῦ βαπτισθῆναι, καὶ σὺ ἔρχῃ πρός με; Ἐπεὶδὲ τό, Ἄφες ἄρτι, πρὸς τοῦ Κυρίου ἀκήκοε, καὶ πάσης δικαιοσύνης πλήρωμα εἶναι τὸ Βάπτισμα ἔγνωκεν, ἀφίησιν αὐτόν. Καὶ βαπτισθεὶς ὁ Χριστός, πᾶσαν μὲν τὴν φύσιν τῶν ὑδάτων ἡγίασε· πᾶσαν δὲ ἁμαρτίαν τῶν ἀνθρώπων ἐνθάψας τοῖς ῥείθροις τοῦ Ἰορδάνου, εὐθύς ἀνέβη ἀπὸ τοῦ ὕδατος· καὶ τὸν παλαιωθέντα ταῖς ἁμαρτίαις ἄνθρωπον ἀνακαινίσας καὶ ἀναπλάσας, οὐρανῶν Βασιλείαν αὐτῷ ἐχαρίσατο.

Αὐτῷ (τῷ Κυρίῳ) ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΤΑ ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ
Τῆς ἑορτῆς. Ἦχος γ´. Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς.
Ἐπεφάνη ὁ Σωτήρ, ἡ χάρις ἡ ἀλήθεια, ἐν ῥείθροις τοῦ Ἰορδάνου, καὶ τοὺς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ, καθεύδοντας ἐφώτισε· καὶ γὰρ ἦλθεν ἐφάνη, τὸ φῶς τὸ ἀπρόσιτον. (ἐκ γ´)




ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ
Τῆς ἑορτῆς. Ἦχος α´.
Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις, τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα, καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τὸν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.
 (ἐκ γ´)

* * *

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
Προκείμενον καὶ Ἀλληλούϊα τῆς ἡμέρας.
Προκείμενον. Ἦχος δ´. (Ψαλμὸς ριζ´).
 
Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· εὐλογήκαμεν ὑμᾶς ἐξ οἴκου Κυρίου.
Στίχ. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Πρὸς Τίτον Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα. (Τίτ. β´ 11‐14, γ´ 4‐7)
 
Τέκνον Τίτε, ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις, παιδεύουσα ἡμᾶς ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, προσδεχόμενοι τὴν μακαρίαν ἐλπίδα καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὃς ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἵνα λυτρώσηται ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνομίας καὶ καθαρίσῃ ἑαυτῷ λαὸν περιούσιον, ζηλωτὴν καλῶν ἔργων. Ὅτε δὲ ἡ χρηστότης καὶ ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ, οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ ὧν ἐποιήσαμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ κατὰ τὸν αὐτοῦ ἔλεον ἔσωσεν ἡμᾶς διὰ λουτροῦ παλιγγενεσίας καὶ ἀνακαινώσεως Πνεύματος Ἁγίου, οὗ ἐξέχεεν ἐφ᾿ ἡμᾶς πλουσίως διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦσωτῆρος ἡμῶν, ἵνα δικαιωθέντες τῇ ἐκείνου χάριτι κληρονόμοι γενώμεθα κατ᾿ ἐλπίδα ζωῆς αἰωνίου.
Ἀλληλούϊα (γ´). Ἦχος α´. (Ψαλμὸς κη´).
Στίχ. Ἐνέγκατε τῷ Κυρίῳ υἱοὶ Θεοῦ, ἐνέγκατε τῷ Κυρίῳ υἱοὺς κριῶν, ἐνέγκατε τῷ Κυρίῳ δό‐
ξαν καὶ τιμήν. Φωνὴ Κυρίου ἐπὶ τῶν ὑδάτων, ὁ Θεὸς τῆς δόξης ἐβρόντησε, Κύριος ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ -π. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ 

από το site www.pmeletios.com
 * * *

 ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον (γ´ 13‐17).

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραγίνεται ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐπὶ τὸν Ἰορδάνην πρὸς τὸν Ἰω‐
άννην τοῦ βαπτισθῆναι ὑπ᾽ αὐτοῦ. Ὁ δὲ Ἰωάννης διεκώλυεν αὐτὸν λέγων· Ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπὸ σοῦ βαπτισθῆναι, καὶ σὺ ἔρχῃ πρός με; ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν πρὸς αὐτόν·
Ἄφες ἄρτι, οὕτως γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην. Τότε ἀφίησιν αὐτόν. Καὶ βαπτισθεὶς ὁ Ἰησοῦς ἀνέβη εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὕδατος· καὶ ἰδοὺ ἠνεῴχθησαν αὐτῷ οἱ οὐρανοί, καὶ εἶδε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καταβαῖνον ὡσεὶ περιστερὰν καὶ ἐρχόμενον ἐπ᾽αὐτόν· καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῶν οὐρανῶν λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ  εὐδόκησα. 

Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΚΣΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ 

από το site //http://www.iskiriaki.com

Κυ­ρι­α­κὴ πρὸ τῶν Φώ­των

Κυ­ρι­α­κὴ πρὸ τῶν Φώ­των

"Επί την λυχνίαν" - Ματθ. ε' 15

 Ομιλία 5-1-1969

Το εκτυφλωτικό φώς του Ήλιου της Δικαιοσύνης που καταυγάζει το νού μας τις εορτές του Δωδεκαημέρου καλύπτει τη λάμψη  των αστέρων που οι προσωπικότητες τους ως δορυφόροι τις κοσμούν. Ο Ιωσήφ, ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, ο φωστήρας της Καππαδοκίας Μέγας Βασίλειος, ο προφήτης και Πρόδρομος Ιωάννης μένουν κάτω από τη σκιά σχεδόν του Κυρίου, που κρατάει το κέντρο. Είναι το κύριο πρόσωπο των εορτών της Θείας Επιφανείας. Τα άλλα πρόσωπα συμμετέχουν στα γεγονότα που εορτάζονται και τιμώνται, για να μας παρουσιάσουν ανάμεσα στη θεϊκή λαμπρότητα και η δική μας αδυναμία πρότυπα ανθρώπινα πιο προσιτά, για να τα ακολουθήσουμε. Να μην πάθουμε ίλιγγο και σκοτοδίνη ατενίζοντας του Χριστού την τελειότητα και πέφτοντας έπειτα απότομα στη χωματένια ατέλεια μας. 

 Διαφορετικοί άνθρωποι ο καθένας τους, κάτω από διάφορες συνθήκες ζωής, ένα κοινό είχαν: Την αγάπη προς το Χριστό. Την φροντίδα να ενσαρκώνουν στην ύπαρξη τους το Νόμο του Θεού. Αν δεν είναι ήλιοι, είναι λύχνοι και φώτα που λάμπουν στο σκοτάδι της απιστίας και ειδωλολατρείας για να οδηγήσουν και άλλους κοντά τους. Με την παρουσία τους ροδίζει η ανατολή του καινούριου κόσμου της αρετής και της αγιότητας που ο Χριστός επαγγέλεται για την ανθρωπότητας. Πείθουν με τη ζωή τους πως δεν είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί το ιδανικό ενός κόσμου που θα τον κυβερνάει το θέλημα του Θεού' Πως δεν είναι ουτοπία η μετουσίωση του Ευαγγελίου στην καθημερινή ζωντανή πραγματικότητα.

Η εμπιστοσύνη στου Θεού τα εντάλματα που χαρακτηρίζει τον Ιωσήφ, η απλότητα συνδυασμένη με δυναμικότητα και ανεξικακία του Στεφάνου, η επιστημονική κατάρτιση, η εκτενής έμπρακτη αγάπη και ακλόνητη πίστη του Μ. Βασιλείου, η ακεραιότητα και ηθική ακαμψία του Βαπτιστή Ιωάννη δείχνει καθαρά πόσο ο Χριστός σε κάθε χαρακτήρα και κάθε ικανότητας άνθρωπο πρσφέρει τη δυνατότητα της τελειοποιήσεως. Οποιαδήποτε κι αν είναι η καταγωγή, η ιδιοσυγκρασία, τα προτερήματα, τα ελαττώματα μέσα στου Χριστού την αγάπη και τη στοργή μπορούν να γίνουν πηγές ακτινοβολίας.     

Έτσι τους θέλει τους εκλεκτούς του ο Ιησούς. Πνεύματα ηρωϊκά και γενναία. Προσωπικόητητες ηγεμονικές....

Εμείς άραγε τι Χριστιανοι είμαστε; Μας διακρίνουν τα χαρακτηριστικά του πιστού; Μας χαρακτηρίζει ακεραιότητα και σταθερότητα στη ζωή της αρετής; Δείχνουμε γεναιότητα μπροστά στα ηθικά διλήμματα που μας τίθενται; Προχωρούμε αδίστακτα στην επιτέλεση του καθήκοντος; Προσπαθούμε να προσεγγίσουμε τα θαυμαστά πρότυπα που προβάλλονται μπροστά στα μάτια μας;

Πόσο συνηθισμένο είναι να ψάχνουμε για δικαιολογίες, για να καλύψουμε την ψυχική μας γύμνια! Μας κουράζει η ενάρετη ζωή. Μας ενοχλεί της αγιότητας η ιδέα. Θεωρούμε αδυναμία το ψυχικό μεγαλείο. Μας λείπει η φλόγα και η ορμή για κάτι ανώτερο. Έχει ξεθωριάσει μέσα μας ο πόθος για το ιδανικό. Δεν έχουμε καν την ειλικρίνεια και το σθένος να αναγνωρίσουμε πως ξεφύγαμε από το σωστό δρόμο και κυνηγάμε καινούρια σχήματα και ιδέες μοντέρνες, για να δικαιολογήσουμε την απροθυμία μας να εφαρμόσουμε το χριστιανισμό καθαρό και ανόθευτο, καθώς το Ευαγγέλιο μας τον διδάσκει και η Εκκλησία μας τον διατήρησε... Πολλοί λένε πως ο Χριστιανισμός είναι κάτι που ξεπεράστηκε στην εποχή μας. Αυτοί ζητάνε ένα νεοχριστιανισμό. Καταντήσαμε χριστιανοί χωρίς Χριστό ή χριστιανοί χλιαροί...Του χριστιανού τη ζωή τη διαποτίζει ολόκληρη το Ευαγγέλιο, η Πίστη. 

Αν οι Άγιοι που τιμάμε είναι λύχνοι που καίνε, Πρόδρομοι του Χριστού ή καθρέπτες που αντανακλούν το φως Του, είναι γιατί σταθερά και οριστικά άφησαν να τους διαποτίσει της αγάπης και της πίστεως Του η φλόγα. Μόνο όταν διαθερμανθεί ένα αντικείμενο και φλογιστεί και καεί, μεταδίδει θερμότητα και φώς.  Το ίδιο και οι άνθρωποι. Μόνον όταν του Χριστού η φλόγα ανάψει μέσα τους λαο εισδύσει σε όλες τις πτυχές της ζωής τους, όταν χαρακτηρίσει και χρωματίσει όλες τους τις εκδηλώσεις, ατομικές και κοινωνικές, του ευαγγελίου το πνεύμα, και μόνοο τότε είναι δυνατό να λάμψουν καθώς το θέλει Εκείνος. Να φωτίσουν, να θερμάνουν κι άλλους. Τότε η καθε κίνηση, το κάθε μίλημα μας θα γίνεται Πρόδρομος του Χριστού. Δρόμος και δείχτης, για να οδηγήσει στο Χριστό και τις άλλες ψυχές. Θα δοκιμάσει καθένας μας τη χαρά, όχι μόνο να μην εμποδίζει με τη συμπεριφορά του, αλλά και να βοηθάει τους άλλους να βρουν τον Κύριο.

ΠΗΓΗ: ΕΛΘΕΤΩ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΟΥ 

             ΤΟΜΟΣ 2ος

             ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΠΑΞΩΝ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΒΑΓΕΝΑ

 

 

 

 

 

 

Κυ­ρι­α­κὴ πρὸ τῶν Φώ­των

† Κυ­ρι­α­κὴ πρὸ τῶν Φώ­των

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ

Τὸ Ἀ­να­στά­σι­μον. Ἦ­χος πλ. β´.

Ἀγ­γε­λι­καὶ δυ­νά­μεις ἐ­πὶ τὸ μνῆ­μά σου, καὶ οἱ φυ­λάσ­σον­τες ἀ­πε­νε­κρώ­θη­σαν· καὶ ἵ­στα­το Μα­ρί­α ἐν τῷ τά­φῳ, ζη­τοῦ­σα τὸ ἄ­χραν­τόν σου σῶ­μα. Ἐ­σκύ­λευ­σας τὸν ᾅ­δην, μὴ πει­ρα­σθεὶς ὑπ᾿ αὐ­τοῦ· ὑ­πήν­τη­σας τῇ Παρ­θέ­νῳ, δω­ρού­με­νος τὴν ζω­ήν. Ὁ ἀ­να­στὰς ἐκ τῶν νε­κρῶν, Κύ­ρι­ε δό­ξα σοι.

Δό­ξα. Τὸ αὐ­τό. Καὶ νῦν. Προ­ε­όρ­τι­ον.

Ἦ­χος δ´. Κα­τε­πλά­γη Ἰ­ω­σήφ.

Ἑ­τοι­μά­ζου Ζα­βου­λών, καὶ εὐ­τρε­πί­ζου Νε­φθα­λείμ. Ἰ­ορ­δά­νη πο­τα­μέ, στῆ­θι ὑ­πό­δε­ξαι σκιρ­τῶν, τοῦ βα­πτι­σθῆ­ναι ἐρ­χό­με­νον τὸν Δε­σπό­την. Ἀ­γάλ­λου ὁ Ἀ­δὰμ σὺν τῇ Προ­μή­το­ρι· μὴ κρύ­πτε­τε ἑ­αυ­τούς, ὡς ἐν Πα­ρα­δεί­σῳ τὸ πρίν· καὶ γὰρ γυ­μνοὺς ἰ­δὼν ὑ­μᾶς ἐ­πέ­φα­νεν, ἵ­να ἐν­δύ­σῃ τὴν πρώ­την στο­λήν. Χρι­στὸς ἐ­φά­νη, τὴν πᾶ­σαν κτί­σιν, θέ­λων ἀ­να­και­νί­σαι.

ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ 

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Κυ­ρι­α­κῆς πρὸ τῶν Φώ­των, με­τὰ τοῦ προ­κει­μέ­νου καὶ τοῦ ἀλ­λη­λου­ι­α­ρί­ου αὐ­τοῦ.

Προ­κεί­με­νον. Ἦ­χος πλ. β´. (Ψαλ­μὸς κζ´).

Σῶ­σον, Κύ­ρι­ε, τὸν λα­όν σου καὶ εὐ­λό­γη­σον τὴν κλη­ρο­νο­μί­αν σου.

Στίχ. Πρὸς σέ, Κύ­ρι­ε, κε­κρά­ξο­μαι, ὁ Θε­ός μου, μὴ πα­ρα­σι­ω­πή­σῃς ἀπ᾿ ἐ­μοῦ.

Πρὸς Τι­μό­θε­ον Β´ Ἐ­πι­στο­λῆς Παύ­λου τὸ Ἀ­νά­γνω­σμα.

(δ´ 5-8)

Τέ­κνον Τι­μό­θε­ε, νῆ­φε ἐν πᾶ­σι, κα­κο­πά­θη­σον, ἔρ­γον ποί­η­σον εὐ­αγ­γε­λι­στοῦ, τὴν δι­α­κο­νί­αν σου πλη­ρο­φό­ρη­σον. Ἐ­γὼ γὰρ ἤ­δη σπέν­δο­μαι, καὶ ὁ και­ρὸς τῆς ἐ­μῆς ἀ­να­λύ­σε­ως ἐ­φέ­στη­κε. Τὸν ἀ­γῶ­να τὸν κα­λὸν ἠ­γώ­νι­σμαι, τὸν δρό­μον τε­τέ­λε­κα, τὴν πί­στιν τε­τή­ρη­κα· λοι­πὸν ἀ­πό­κει­ταί μοι ὁ τῆς δι­και­ο­σύ­νης στέ­φα­νος, ὃν ἀ­πο­δώ­σει μοι ὁ Κύ­ρι­ος ἐν ἐ­κεί­νῃ τῇ ἡ­μέ­ρᾳ, ὁ δί­και­ος κρι­τής, οὐ μό­νον δὲ ἐ­μοί, ἀλ­λὰ καὶ πᾶ­σι τοῖς ἠ­γα­πη­κό­σι τὴν ἐ­πι­φά­νει­αν αὐ­τοῦ.

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α (γ´). Ἦ­χος δ´. (Ψαλ­μὸς ξς´).

Στίχ. Ὁ Θε­ὸς οἰ­κτει­ρή­σαι ἡ­μᾶς καὶ εὐ­λο­γή­σαι ἡ­μᾶς, ἐ­πι­φά­ναι τὸ πρό­σω­πον αὐ­τοῦ ἐφ᾿ ἡ­μᾶς καὶ ἐ­λε­ή­σαι ἡ­μᾶς.

Ἐ­πι­φά­ναι τὸ πρό­σω­πον αὐ­τοῦ ἐφ᾿ ἡ­μᾶς καὶ ἐ­λε­ή­σαι ἡ­μᾶς.

 

 ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ_1_ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ _2_ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ 

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

Κυ­ρι­α­κῆς πρὸ τῶν Φώτων.

Ἐκ τοῦ κα­τὰ Μᾶρκ­ον (α´ 1-8).

Ἀρ­χὴ τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ υἱ­οῦ τοῦ Θε­οῦ. Ὡς γέ­γρα­πται ἐν τοῖς προ­φή­ταις, ἰ­δοὺ ἐ­γὼ ἀ­πο­στέλ­λω τὸν ἄγ­γε­λόν μου πρὸ προ­σώ­που σου, ὃς κα­τα­σκευ­ά­σει τὴν ὁ­δόν σου ἔμ­προ­σθέν σου· φω­νὴ βο­ῶν­τος ἐν τῇ ἐ­ρή­μῳ ′Ἑ­τοι­μά­σα­τε τὴν ὁ­δὸν Κυ­ρί­ου, εὐ­θε­ί­ας ποι­εῖ­τε τὰς τρί­βους αὐ­τοῦ′, ἐ­γέ­νε­το Ἰ­ω­άν­νης βα­πτί­ζων ἐν τῇ ἐ­ρή­μῳ καὶ κη­ρύσ­σων βά­πτι­σμα με­τα­νο­ί­ας εἰς ἄ­φε­σιν ἁ­μαρ­τι­ῶν. Καὶ ἐ­ξε­πο­ρε­ύ­ε­το πρὸς αὐ­τὸν πᾶ­σα ἡ Ἰ­ου­δα­ί­α χώ­ρα καὶ οἱ Ἱ­ε­ρο­σο­λυ­μῖ­ται, καὶ ἐ­βα­πτί­ζον­το πάν­τες ἐν τῷ Ἰ­ορ­δά­νῃ πο­τα­μῷ ὑπ᾿ αὐ­τοῦ ἐ­ξο­μο­λο­γο­ύ­με­νοι τὰς ἁ­μαρ­τί­ας αὐ­τῶν. Ἦν δὲ ὁ Ἰ­ω­άν­νης ἐν­δε­δυ­μέ­νος τρί­χας κα­μή­λου καὶ ζώ­νην δερ­μα­τί­νην πε­ρὶ τὴν ὀ­σφὺν αὐ­τοῦ, καὶ ἐ­σθί­ων ἀ­κρί­δας καὶ μέ­λι ἄ­γρι­ον. Καὶ ἐ­κή­ρυσ­σε λέ­γων· Ἔρ­χε­ται ὁ ἰ­σχυ­ρό­τε­ρός μου ὀ­πί­σω μου, οὗ οὐκ εἰ­μὶ ἱ­κα­νὸς κύ­ψας λῦ­σαι τὸν ἱ­μάν­τα τῶν ὑ­πο­δη­μά­των αὐ­τοῦ. Ἐ­γὼ μὲν ἐ­βά­πτι­σα ὑ­μᾶς ἐν ὕ­δα­τι, αὐ­τὸς δὲ βα­πτί­σει ὑ­μᾶς ἐν Πνε­ύ­μα­τι ἁ­γί­ῳ.

Δό­ξα σοι, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

  

ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ 

 ΚΗΡΥΓΜΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ

ΠΗΓΕΣ: http://iskiriaki.com

               http://kirigmata.blogspot.gr/ 

               http://analogion.com/forum

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ...απόσπασμα

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ...απόσπασμα

    Το είχε  ονειρευτεί να γίνει γιατρός και μάλιστα χειρουργός. Γιατί ο χειρουργός το δείχνει θεαματικά, πως είναι στ' αλήθεια γιατρός, πως θεραπεύει την αρρώστια, διώχνει το θάνατο και δεν τον αφήνει να εγκατασταθεί στο πονεμένο ή τσακισμένο σώμα. Κι έγινε γιατρός. .......Ωραία και πώς περνάνει τα Χριστούγεννα μέσα στο Νοσοκομείο;

    Κάθεται και φτιάχνει το πρόγραμμα της μεγάλης ημέρας. Τη θεία Λειτουργία την παρακολούθησε από το ραδιόφωνο και, για να λέει την αλήθεια, την αισθάνθηκε. Μοναχός του ήταν στο γραφείο, έκαμε το γραφείο Ιερό Ναό. Όταν ήταν να σταθεί όρθός, όταν ήταν να σκύψη το κεφάλι, "έκλινε την κεφαλήν", όταν ήταν να κάμει το σταυρό του, έκανε το σταυρό του, στην καθαγίαση των τιμίων Δώρων κι εγονάτισε. 

    Η μόνη έλλειψη είναι, που δεν εκοινώνησε...Επισκέπτεται τον κάθε θάλαμο, χαιρετάει θερμά τον κάθε άρρωστο, θέλει να του μεταδώσει από την ιερή χαρά του από την ειρήνη της καρδιάς του.

    Γυρίζει στο γραφείο του. Κάθεται να πάρει ανάσα. Έρχεται η προϊσταμένη αδελφή. Τον κοιτάει  και δεν μιλάει. 

- Τί συμβαίνει αδελφή;

- Εκείνος ο Γιώργης από τα Λακκέϊκα...
-...Τον φοβάμαι.Χάνει αίμα...Πολύ αίμα, γιατρέ. Ο κ. Διευθυντής είχε πει ότι...

- Ναι ξέρω τι είχε πει. αλλά τώρα, τέτοια ώρα, τέτοια μέρα, να λειτουργήσει χειρουργείο!...Και η περίπτωση από τις δύσκολες δύσκολη. το μικρότερο αστόχημα και με την εξάντληση ποχει, μπορεί να του στοιχίσει τη ζωή...

- Ελάτε να τον δείτε και τότε...

Επήγε και τον είδε τον άρρωστο. Η κατάσταση απελπιστική. Και κοντά στα άλλα είχε σπάσει το ηθικό του ανθρώπου. 

- Θα πεθάνω γιατρέ;!

-Τί είπες; Θα πεθάνεις; Μα σήμερα γιορτάζουμε τη Γέννηση του Χριστού. Και ο Χριστός είναι η ζωή. Θα ζήσης, μόνο που πρέπει να προχωρήσουμε αμέσως και χωρίς αναβολή σ' επέμβαση. Το δέχεσαι; Η γυναίκα του αρρώστου αποκαμωμένη άκουγε το νέο γιατρό. 

- Ό,τι πει η επιστήμη, να γίνει, του απάντησε. 

- Η επιστήμη...επανέλαβε το λόγο της ο γιατρός. Θα βοηθήσει ο Χριστός...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    Και βέβαια ενίκησε. Ο ίδιος το ξέρει το πώς και γιατί ενίκησε ή καλύτερα ποιός ενίκησε.
    Αλλά να δώσουμε και μεις τις εξηγήσεις μας:
    Τα Λακκέϊκα ήταν μικρός οικισμός, κάπου δεκαπέντε σπίτια, μια ώρα απόσταση από το Ηλειακό κεφαλοχώρι. Εκεί είχε γεννηθεί η Θύμια, η μάννα του γιατρού. Θαναι κάπου εξήντα χρονών η γυναίκα. Αλλά σωστός άνθρωπος. Μ'άλλα λόγια, άνθρωπος με πίστη και συνέπεια στη ζωή της. Η Θύμια πολύ νέα έφυγε με το γονιό της κι ήρθε και εγκαταστάθηκε στη μεγάλη Πάτρα. Κι έφυγε, γιατί ο γείτονάς τους ο Γκριζόλυκος τους είχε κάμει το βίο αβίωτο. Το είχε αδικήσει δίχως αιτία κι αφορμή το σπίτι της Θύμιας ο Γκριζόλυκος. Τους ανάγκασε τους ανθρώπους μισοτιμής να δώσουν το βιος τους - κι ήταν ένα περιβόλι, ένα αμπέλι, ένα λιοστάσι...-και να πάρουν τα μάτια τους να φύγουν. Βέβαια ο Θεός τους προστάτεψε. Η Θύμια γλήγορα αποκαταστάθηκε στην Πάτρα, επήρε άνδρα της εργατικόν άνθρωπο, που, κι αν βάστηκε να μετακομίση στην άλλη ζωή, της άφησε όμως δύο χαριτωμένα αγοράκια, που της πρόκοψαν. Να, το ένα ο γιατρός μας, ο χειρουργός. Αυτή η μάννα, κατά την συνήθειαν ποχουν οι μαννάδες, κάθεται και διηγείται στα παιδιά της τις δυσκολίες, που συνάντησε στη ζωή της. Μιλάει και για ταγαπημένα της Λακκέϊκα, τον όμορφο τόπο, απ'όπου τους έδιωξε ο Γκριζόλυκος ο γείτονας και λίγο συγγενής. Και η μάννα, δείχνοντας πάντα τη χριστιανική της ψυχή, το εξομολογείται στα παιδιά της, πως δεν εκράτησε κακία στους Γκριζόλυκους, πως στα μνημονέματα, που δίνει στον παπά, γράφει και το όνομα του άδικου γείτονα. Και η μάννα ακόμη τ'αφήνει, έλεγε, ευχή στα παιδιά της, αν το μπορέσουν κάποτε, να κάμουν καλό στο σπίτι που τους φέρθηκε έτσι σκληρά και τόσο τους έβλαψε.     
Διαβάζοντας το ιστορικό του αρρώστου του ο γιατρός μας το είδε πως τούτος, που κινδύνευε τον έσχατο κίνδυνο ήταν Γκριζόλυκος, ήταν από τα Λακκέϊκα. Και το ήθελε να ευχαριστήσει τη μάνα του πηγαίνοντας της την είδηση, πως ο γυιός της έσωσε τη ζωή του Γκριζόλυκου, λέει!...
Ώ, η χαρά η του πιστού γιατρού, ώ η χαρά της χριστιανής μάνας του γιατρού!... Όταν ο άρρωστος πήρε το καλύτερο, ήρθε η γυναίκα με την αγάπη της και τα δώρα της να του κάμει την επίσκεψή της.
- Έμαθα πως είναι χωριανός μου και μακρινός συγγενής μου από τα Λακκέϊκα άρρωστος και ήρθα να τον ιδώ.
- Από τα Λακκέϊκα είσαι συ;
- Από τα Λακκέϊκα, καθόμαστε πλάϊ στον Άη-Γιώργη, χαμηλά στα περιβόλια, στη γέννα, που λέγανε τον τόπο.
- Πλάϊ στον Άη-Γιώργη καθόμαστε και μεις. Πώς σας λένε;
- Τώρα που πανδρεύτηκα, άλλαξα επίθετο, τότε λεγόμουνα και γραφόμουνα Δροσερού.
- Δροσερού!...Μην είσαι η ...Θύμια; 
- Η Θύμια είμαι και συ είσαι ο Γιώργης, έτσι;
- Έτσι ... Και...Πώς!;...
- Γιατί ήρθα; Μ'αφού ο χωριανός μου είναι άρρωστος; Κι αφού τον κουράρει ο γυιός μου;
- Είσαστε η μάννα του γιατρού, του κ. Μίλκα;
- Η μάννα του.
Ο άρρωστος άρχισε να κλαίει.
- Και μας έχεις συχωρέσει;
- Μ'αφού είμαστε Χριστιανοί, κάνει να κρατάμε βάρος στην καρδιά μας γι'άλλον Χριστιανό; Τότε τί Χριστιανοί θα είμαστε;

  Ακολούθησε σιωπή για κάμποσο κι ο άρρωστος, σα συνήρθε, είπε το λόγο του, λόγο με νόημα.
- Καταλαβαίνω τι θέλετε από μένα.
- Τι θέλω, αδερφέ μου Γιώργη;
-Να...κι εγώ να γίνω Χριστιανός!...

ΠΗΓΗ: ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
            ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ Χ. ΜΠΑΣΤΑ
            ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΩΤΗΡ

Η ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ            ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ

Ἀ­πο­λυ­τί­κι­ον τῆς Ἑ­ορ­τῆς. Ἦ­χος δ´.

Ἡ Γέν­νη­σίς σου Χρι­στὲ ὁ Θε­ὸς ἡ­μῶν, ἀ­νέ­τει­λε τῷ κό­σμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώ­σε­ως· ἐν αὐ­τῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄ­στροις λα­τρεύ­ον­τες, ὑ­πὸ ἀ­στέ­ρος ἐ­δι­δά­σκον­το, σὲ προ­σκυ­νεῖν, τὸν Ἥ­λι­ον τῆς δι­και­ο­σύ­νης, καὶ σὲ γι­νώ­σκειν ἐξ ὕ­ψους ἀ­να­το­λήν. Κύ­ρι­ε δό­ξα σοι. (ἐκ γ´).

ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ - 25Η ΔΕΚ 2015 

 

Με­τὰ τὴν α´ Στι­χο­λο­γί­αν, Κά­θι­σμα.

Ἦ­χος δ´. Κα­τε­πλά­γη Ἰ­ω­σήφ.

Δεῦ­τε ἴ­δω­μεν πι­στοί, ποῦ ἐ­γεν­νή­θη ὁ Χρι­στός· ἀ­κο­λου­θή­σω­μεν λοι­πόν, ἔν­θα ὁ­δεύ­ει ὁ ἀ­στήρ, με­τὰ τῶν Μά­γων Ἀ­να­το­λῆς τῶν βα­σι­λέ­ων. Ἄγ­γε­λοι ὑ­μνοῦ­σιν, ἀ­κα­τα­παύ­στως ἐ­κεῖ. Ποι­μέ­νες ἀ­γραυ­λοῦ­σιν, ᾠ­δὴν ἐ­πά­ξι­ον, Δό­ξα ἐν ὑ­ψί­στοις λέ­γον­τες, τῷ σή­με­ρον ἐν Σπη­λαί­ῳ τε­χθέν­τι, ἐκ τῆς Παρ­θέ­νου, καὶ Θε­ο­τό­κου, ἐν Βη­θλε­ὲμ τῆς Ἰ­ου­δαί­ας. (δίς)

Με­τὰ τὴν β´ Στι­χο­λο­γί­αν, Κά­θι­σμα, ὅ­μοι­ον.

Τί θαυ­μά­ζεις Μα­ρι­άμ; τί ἐκ­θαμ­βεῖ­σαι τὸ ἐν σοί; Ὅ­τι ἄ­χρο­νον Υἱ­όν, χρό­νῳ ἐ­γέν­νη­σά φη­σι, τοῦ τι­κτο­μέ­νου τὴν σύλ­λη­ψιν μὴ δι­δα­χθεῖ­σα. Ἄ­ναν­δρός εἰ­μι, καὶ πῶς τέ­ξω Υἱ­όν; ἄ­σπο­ρον γο­νὴν τίς ἑ­ώ­ρα­κεν; ὅ­που Θε­ὸς δὲ βού­λε­ται, νι­κᾶ­ται φύ­σε­ως τά­ξις, ὡς γέ­γρα­πται. Χρι­στὸς ἐ­τέ­χθη, ἐκ τῆς Παρ­θέ­νου, ἐν Βη­θλε­ὲμ τῆς Ἰ­ου­δαί­ας. (δίς)

Με­τὰ δὲ τὸν Πο­λυ­έ­λε­ον, Κά­θι­σμα, ὅ­μοι­ον.

Ὁ ἀ­χώ­ρη­τος παν­τί, πῶς ἐ­χω­ρή­θη ἐν γα­στρί; ὁ ἐν κόλ­ποις τοῦ Πα­τρός, πῶς ἐν ἀγ­κά­λαις τῆς Μη­τρός; πάν­τως ὡς οἶ­δεν ὡς ἠ­θέ­λη­σε καὶ ὡς ηὐ­δό­κη­σεν· ἄ­σαρ­κος γὰρ ὤν, ἐ­σαρ­κώ­θη ἑ­κών· καὶ γέ­γο­νεν ὁ Ὤν, ὃ οὐκ ἦν δι᾿ ἡ­μᾶς· καὶ μὴ ἐκ­στὰς τῆς φύ­σε­ως, με­τέ­σχε τοῦ ἡ­με­τέ­ρου φυ­ρά­μα­τος. Δι­πλοῦς ἐ­τέ­χθη, Χρι­στὸς τὸν ἄ­νω, κό­σμον θέ­λων ἀ­να­πλη­ρῶ­σαι. (δίς)

ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ

 ΚΗΡΥΓΜΑ 25ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015 - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΚΗΡΥΓΜΑ -2- 25ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015 - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ 

ΤΟ ΓΝΩΜΙΚΟΝ...ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΤΟ ΓΝΩΜΙΚΟΝ...ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

O Χριστιανός σώζεται μόνον με την πρακτική εφαρμογή των εντολών του Θεού και όχι με τη θεωρητική ενασχόληση περί τα θεία.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ

Τὸ Ἀ­να­στά­σι­μον. Ἦ­χος δ´.

Τὸ φαι­δρὸν τῆς ἀ­να­στά­σε­ως κή­ρυγ­μα, ἐκ τοῦ Ἀγ­γέ­λου μα­θοῦ­σαι αἱ τοῦ Κυ­ρί­ου μα­θή­τρι­αι, καὶ τὴν προ­γο­νι­κὴν ἀ­πό­φα­σιν ἀ­πορ­ρί­ψα­σαι, τοῖς Ἀ­πο­στό­λοις καυ­χώ­με­ναι ἔ­λε­γον· Ἐ­σκύ­λευ­ται ὁ θά­να­τος, ἠ­γέρ­θη Χρι­στὸς ὁ Θε­ός, δω­ρού­με­νος τῷ κό­σμῳ τὸ μέ­γα ἔ­λε­ος.

Δό­ξα. Τῶν Ἁ­γί­ων. Ἦ­χος β´.

Με­γά­λα τὰ τῆς Πί­στε­ως κα­τορ­θώ­μα­τα! ἐν τῇ πη­γῇ τῆς φλο­γός, ὡς ἐ­πὶ ὕ­δα­τος ἀ­να­παύ­σε­ως, οἱ ἅ­γι­οι τρεῖς Παῖ­δες ἠ­γάλ­λον­το· καὶ ὁ Προ­φή­της Δα­νι­ήλ, λε­όν­των ποι­μήν, ὡς προ­βά­των ἐ­δεί­κνυ­το. Ταῖς αὐ­τῶν ἱ­κε­σί­αις Χρι­στὲ ὁ Θε­ός, σῶ­σον τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.

Καὶ νῦν. Ἀ­πο­λυ­τί­κι­ον Προ­ε­όρ­τι­ον.
Ἦ­χος δ´. Κα­τε­πλά­γη Ἰ­ω­σήφ.

Ἑ­τοι­μά­ζου Βη­θλε­έμ· ἤ­νοι­κται πᾶ­σιν ἡ Ἐ­δέμ. Εὐ­τρε­πί­ζου Ἐ­φρα­θᾶ, ὅ­τι τὸ ξύ­λον τῆς ζω­ῆς, ἐν τῷ Σπη­λαί­ῳ ἐ­ξήν­θη­σεν ἐκ τῆς Παρ­θέ­νου. Πα­ρά­δει­σος καὶ γάρ, ἡ ἐ­κεί­νης γα­στήρ, ἐ­δεί­χθη νο­η­τός, ἐν ᾧ τὸ θεῖ­ον φυ­τόν· ἐξ οὗ φα­γόν­τες ζή­σω­μεν, οὐ­χὶ δὲ ὡς ὁ Ἀ­δὰμ τε­θνη­ξό­με­θα. Χρι­στὸς γεν­νᾶ­ται, τὴν πρὶν πε­σοῦ­σαν, ἀ­να­στή­σων εἰ­κό­να.

 

ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ 

 ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ - ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

 

 

 

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Τῆς Κυ­ρι­α­κῆς πρὸ τῆς Χρι­στοῦ Γεν­νή­σε­ως.

Προ­κεί­με­νον καὶ Ἀλ­λη­λού­ϊ­α τῆς ἡ­μέ­ρας.

Προκείμενον. Ἦχος πλ. δ´. Ὕμνος Τριῶν
Παί­δων (Δαν. γ´). [Προσευχὴ Ἀζαρίου]

Εὐ­λο­γη­τὸς εἶ, Κύ­ρι­ε, ὁ Θε­ὸς τῶν πα­τέ­ρων ἡ­μῶν, καὶ αἰ­νε­τὸν καὶ δε­δο­ξα­σμέ­νον τὸ ὄ­νο­μά σου εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας.

Στίχ. Ὅ­τι δί­και­ος εἶ ἐ­πὶ πᾶ­σιν οἷς ἐ­ποί­η­σας ἡ­μῖν , καὶ πάν­τα τὰ ἔρ­γα σου ἀ­λη­θι­νά, καὶ εὐ­θεῖ­αι αἱ ὁ­δοί σου.

Πρὸς Ἑ­βρα­ί­ους Ἐ­πι­στο­λῆς Πα­ύ­λου τὸ Ἀ­νά­γνω­σμα.

(Ἑβρ. ια´ 9-10, 32-40)

Ἀ­δελ­φοί, πί­στει πα­ρῴ­κη­σεν Ἀ­βρα­ὰμ εἰς τὴν γῆν τῆς ἐ­παγ­γε­λί­ας ὡς ἀλ­λο­τρί­αν, ἐν σκη­ναῖς κα­τοι­κή­σας, με­τὰ Ἰ­σα­ὰκ καὶ Ἰ­α­κὼβ τῶν συγ­κλη­ρο­νό­μων τῆς ἐ­παγ­γε­λί­ας τῆς αὐ­τῆς· ἐ­ξε­δέ­χε­το γὰρ τὴν τοὺς θε­με­λί­ους ἔ­χου­σαν πό­λιν, ἧς τε­χνί­της καὶ δη­μι­ουρ­γὸς ὁ Θε­ός. Καὶ τί ἔ­τι λέ­γω; Ἐ­πι­λε­ί­ψει γάρ με δι­η­γο­ύ­με­νον ὁ χρό­νος, πε­ρὶ Γε­δε­ών, Βα­ράκ τε καὶ Σαμ­ψών, καὶ Ἰ­ε­φθά­ε, Δαυ­ΐδ τε καὶ Σα­μου­ήλ, καὶ τῶν Προ­φη­τῶν· οἳ δι­ὰ πί­στε­ως κα­τη­γω­νί­σαν­το βα­σι­λε­ί­ας, εἰρ­γά­σαν­το δι­και­ο­σύ­νην, ἐ­πέ­τυ­χον ἐ­παγ­γε­λι­ῶν, ἔ­φρα­ξαν στό­μα­τα λε­όν­των, ἔ­σβε­σαν δύ­να­μιν πυ­ρός, ἔ­φυ­γον στό­μα­τα μα­χα­ί­ρας, ἐ­νε­δυ­να­μώ­θη­σαν ἀ­πὸ ἀ­σθε­νε­ί­ας, ἐ­γε­νή­θη­σαν ἰ­σχυ­ροὶ ἐν πο­λέ­μῳ, πα­ρεμ­βο­λὰς ἔ­κλι­ναν ἀλ­λο­τρί­ων. Ἔ­λα­βον γυ­ναῖ­κες ἐξ ἀ­να­στά­σε­ως τοὺς νε­κροὺς αὐ­τῶν, ἄλ­λοι δὲ ἐ­τυμ­πα­νί­σθη­σαν, οὐ προσ­δε­ξά­με­νοι τὴν ἀ­πο­λύ­τρω­σιν, ἵ­να κρε­ίτ­το­νος ἀ­να­στά­σε­ως τύ­χω­σιν· ἕ­τε­ροι δὲ ἐμ­παιγ­μῶν καὶ μα­στί­γων πεῖ­ραν ἔ­λα­βον, ἔ­τι δὲ δε­σμῶν καὶ φυ­λα­κῆς· ἐ­λι­θά­σθη­σαν, ἐ­πρί­σθη­σαν, ἐ­πει­ρά­σθη­σαν, ἐν φό­νῳ μα­χα­ί­ρας ἀ­πέ­θα­νον· πε­ρι­ῆλ­θον ἐν μη­λω­ταῖς, ἐν αἰ­γε­ί­οις δέρ­μα­σιν, ὑ­στε­ρο­ύ­με­νοι, θλι­βό­με­νοι, κα­κου­χο­ύ­με­νοι (ὧν οὐκ ἦν ἄ­ξι­ος ὁ κό­σμος)· ἐν ἐ­ρη­μί­αις πλα­νώ­με­νοι καὶ ὄ­ρε­σι καὶ σπη­λα­ί­οις, καὶ ταῖς ὀ­παῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗ­τοι πάν­τες, μαρ­τυ­ρη­θέν­τες δι­ὰ τῆς πί­στε­ως, οὐκ ἐ­κο­μί­σαν­το τὴν ἐ­παγ­γε­λί­αν, τοῦ Θε­οῦ πε­ρὶ ἡ­μῶν κρεῖτ­τόν τι προ­βλε­ψα­μέ­νου, ἵ­να μὴ χω­ρὶς ἡ­μῶν τε­λει­ω­θῶ­σιν.

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α (γ´). Ἦ­χος δ´. (Ψαλμ. μγ´).

Στίχ. Ὁ Θε­ός, ἐν τοῖς ὠ­σὶν ἡ­μῶν ἠ­κού­σα­μεν , καὶ οἱ πα­τέ­ρες ἡ­μῶν ἀ­νήγ­γει­λαν ἡ­μῖν ἔρ­γον, ὃ εἰρ­γά­σω ἐν ταῖς ἡ­μέ­ραις αὐ­τῶν, ἐν ἡ­μέ­ραις ἀρ­χαί­αις.

Ἐν τῷ Θε­ῷ ἐ­παι­νε­θη­σό­με­θα ὅ­λην τὴν ἡ­μέ­ραν καὶ ἐν τῷ ὀ­νό­μα­τί σου ἐ­ξο­μο­λο­γη­σό­με­θα εἰς τὸν αἰ­ῶ­να.

  

ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ 

ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

Τῆς Κυ­ρι­α­κῆς πρὸ τῆς Χρι­στοῦ Γεν­νή­σε­ως.

Ἐκ τοῦ κα­τὰ Ματ­θαῖ­ον (Ματθ. α´ 1-25).

Βίβλος γε­νέ­σε­ως Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ υἱ­οῦ Δαυ­ῒδ υἱ­οῦ Ἀ­βρα­άμ. Ἀ­βρα­ὰμ ἐ­γέν­νη­σε τὸν ᾽Ι­σα­άκ, ᾽Ι­σα­ὰκ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­α­κώβ, Ἰ­α­κὼβ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­ο­ύ­δαν καὶ τοὺς ἀ­δελ­φοὺς αὐ­τοῦ, Ἰ­ο­ύ­δας δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Φα­ρὲς καὶ τὸν Ζα­ρὰ ἐκ τῆς Θά­μαρ, Φα­ρὲς δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἐσ­ρώμ, Ἐσ­ρὼμ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἀ­ράμ, Ἀ­ρὰμ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἀ­μι­να­δάβ, Ἀ­μι­να­δὰβ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Να­ασ­σών, Να­ασ­σὼν δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Σαλ­μών, Σαλ­μὼν δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Βο­ὸζ ἐκ τῆς Ῥα­χάβ, Βο­ὸζ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­ω­βὴδ ἐκ τῆς Ῥο­ύθ, Ἰ­ω­βὴδ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­εσ­σαί, Ἰ­εσ­σαὶ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Δαυ­ῒδ τὸν βα­σι­λέ­α. Δαυ­ῒδ δὲ ὁ βα­σι­λεὺς ἐ­γέν­νη­σε τὸν Σο­λο­μῶν­τα ἐκ τῆς τοῦ Οὐ­ρί­ου, Σο­λο­μὼν δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ῥο­βο­άμ, Ῥο­βο­ὰμ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἀ­βιά, Ἀ­βι­ὰ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἀ­σά, Ἀ­σὰ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­ω­σα­φάτ, Ἰ­ω­σα­φὰτ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­ω­ράμ, Ἰ­ω­ρὰμ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ὀ­ζί­αν, Ὀ­ζί­ας δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­ω­ά­θαμ, Ἰ­ω­ά­θαμ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἄ­χαζ, Ἄ­χαζ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἐ­ζε­κί­αν, Ἐ­ζε­κί­ας δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Μα­νασ­σῆ, Μα­νασ­σῆς δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἀ­μών, Ἀ­μὼν δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­ω­σί­αν, Ἰ­ω­σί­ας δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­ε­χο­νί­αν καὶ τοὺς ἀ­δελ­φοὺς αὐ­τοῦ ἐ­πὶ τῆς με­τοι­κε­σί­ας Βα­βυ­λῶ­νος. Με­τὰ δὲ τὴν με­τοι­κε­σί­αν Βα­βυ­λῶ­νος Ἰ­ε­χο­νί­ας ἐ­γέν­νη­σε τὸν Σα­λα­θι­ήλ, Σα­λα­θι­ὴλ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ζο­ρο­βά­βελ, Ζο­ρο­βά­βελ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἀ­βι­ο­ύδ, Ἀ­βι­οὺδ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἐ­λι­α­κε­ίμ, Ἐ­λι­α­κεὶμ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἀ­ζώρ, Ἀ­ζὼρ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Σα­δώκ, Σα­δὼκ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἀ­χε­ίμ, Ἀ­χεὶμ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἐ­λι­ο­ύδ, Ἐ­λι­οὺδ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἐ­λε­ά­ζαρ, Ἐ­λε­ά­ζαρ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ματ­θάν, Ματ­θὰν δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­α­κώβ, Ἰ­α­κὼβ δὲ ἐ­γέν­νη­σε τὸν Ἰ­ω­σὴφ τὸν ἄν­δρα Μα­ρί­ας, ἐξ ἧς ἐ­γεν­νή­θη Ἰ­η­σοῦς ὁ λε­γό­με­νος Χρι­στός. Πᾶ­σαι οὖν αἱ γε­νε­αὶ ἀ­πὸ Ἀ­βρα­ὰμ ἕ­ως Δαυ­ῒδ γε­νε­αὶ δε­κα­τέσ­σα­ρες, καὶ ἀ­πὸ Δαυ­ῒδ ἕ­ως τῆς με­τοι­κε­σί­ας Βα­βυ­λῶ­νος γε­νε­αὶ δε­κα­τέσ­σα­ρες, καὶ ἀ­πὸ τῆς με­τοι­κε­σί­ας Βα­βυ­λῶ­νος ἕ­ως τοῦ Χρι­στοῦ γε­νε­αὶ δε­κα­τέσ­σα­ρες. Τοῦ δὲ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ ἡ γέν­νη­σις οὕ­τως ἦν· μνη­στευ­θε­ί­σης γὰρ τῆς μη­τρὸς αὐ­τοῦ Μα­ρί­ας τῷ Ἰ­ω­σήφ, πρὶν ἢ συ­νελ­θεῖν αὐ­τοὺς εὑ­ρέ­θη ἐν γα­στρὶ ἔ­χου­σα ἐκ Πνε­ύ­μα­τος Ἁ­γί­ου. Ἰ­ω­σὴφ δὲ ὁ ἀ­νὴρ αὐ­τῆς, δί­και­ος ὢν καὶ μὴ θέ­λων αὐ­τὴν πα­ρα­δειγ­μα­τί­σαι, ἐ­βου­λή­θη λά­θρα ἀ­πο­λῦ­σαι αὐ­τήν. Ταῦ­τα δὲ αὐ­τοῦ ἐν­θυ­μη­θέν­τος ἰ­δοὺ ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου κατ᾽ ὄ­ναρ ἐ­φά­νη αὐ­τῷ λέ­γων· Ἰ­ω­σὴφ υἱ­ὸς Δαυ­ΐδ, μὴ φο­βη­θῇς πα­ρα­λα­βεῖν Μα­ρι­ὰμ τὴν γυ­ναῖ­κά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐ­τῇ γεν­νη­θὲν ἐκ Πνε­ύ­μα­τός ἐ­στιν Ἁ­γί­ου· τέ­ξε­ται δὲ υἱ­ὸν καὶ κα­λέ­σεις τὸ ὄ­νο­μα αὐ­τοῦ Ἰ­η­σοῦν· αὐ­τὸς γὰρ σώ­σει τὸν λα­ὸν αὐ­τοῦ ἀ­πὸ τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν αὐ­τῶν. Τοῦ­το δὲ ὅ­λον γέ­γο­νεν, ἵ­να πλη­ρω­θῇ τὸ ῥη­θὲν ὑ­πὸ Κυ­ρί­ου δι­ὰ τοῦ προ­φή­του λέ­γον­τος· Ἰ­δοὺ ἡ παρ­θέ­νος ἐν γα­στρὶ ἕ­ξει καὶ τέ­ξε­ται υἱ­όν, καὶ κα­λέ­σου­σι τὸ ὄ­νο­μα αὐ­τοῦ Ἐμ­μα­νου­ήλ, ὅ ἐ­στι με­θερ­μη­νευ­ό­με­νον μεθ᾽ ἡ­μῶν ὁ Θε­ός. Ἐ­γερ­θεὶς δὲ ὁ ᾽Ι­ω­σὴφ ἀ­πὸ τοῦ ὕ­πνου ἐ­πο­ί­η­σεν ὡς προ­σέ­τα­ξεν αὐ­τῷ ὁ ἄγ­γε­λος Κυ­ρί­ου καὶ πα­ρέ­λα­βε τὴν γυ­ναῖ­κα αὐ­τοῦ· καὶ οὐκ ἐ­γί­νω­σκεν αὐ­τὴν, ἕ­ως οὗ ἔ­τε­κε τὸν υἱ­ὸν αὐ­τῆς τὸν πρω­τό­το­κον, καὶ ἐ­κά­λε­σε τὸ ὄ­νο­μα αὐ­τοῦ Ἰ­η­σοῦν.

Δό­ξα σοι, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ 

 

ΚΗΡΥΓΜΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ - ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ