Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον

Παρασκευή 26 Ιουλίου 2019

Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με.

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2019

Προσευχὴ πρὸ και μετὰ τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως

Προαιώνιε Πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν, καὶ Θεὲ πάσης παρακλήσεως. Ἐγώ, ὁ ταλαίπωρος, θέλοντας νὰ ἐξετάσω τὴν Συνείδησίν μου ἐπάνω εἰς ταῖς ἀνομίαις μου, φοβοῦμαι κατὰ πολλὰ καὶ τρέμω· ἐπειδὴ καὶ σοῦ εἶναι τόσον φανερὴ ἡ κατάστασις τῆς ζωῆς μου, ὁποῦ κανένα ἔργον, καὶ κανένας συλλογισμός μου δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι κρυπτὸς εἰς τοὺς ὀφθαλμούς σου. Ὅθεν σοῦ ζητῶ μὲ ὅλην τὴν ταπείνωσιν διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Μονογενοῦς σοῦ Υἱοῦ, νὰ μοῦ δώσῃς τὴν χάριν νὰ γνωρίσω καλά, νὰ μισήσω, καὶ νὰ διορθώσω ὅλα μου τὰ ἁμαρτήματα. Δός μοι, ὦ Πατὴρ τῶν φώτων, τὸ Πανάγιόν σου Πνεῦμα, διὰ νὰ μοῦ φέρῃ εἰς τὴν ἐνθύμησιν ταῖς ἁμαρτίαις ὁποῦ ἐλησμόνησα, καὶ διὰ νὰ παρακινήσῃ τὴν καρδίαν μου εἰς συντριβήν, καὶ μετάνοιαν ἐπάνω εἰς αὐταῖς, διὰ νὰ ταῖς μισήσω, καὶ νὰ ἀπέχω ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν εἰς τὸ ἐρχόμενον. Καὶ Σύ, Παρθένε Θεοτόκε, Μῆτερ ἐλέους, καὶ καταφυγὴ τῶν ἁμαρτωλῶν, συντρόφευσόν με, σὲ παρακαλῶ, μὲ τὴν βοήθειαν σου εἰς τοῦτο τὸ Κριτήριον τῆς εὐσπλαγχνίας και δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ γνωρίσω, νὰ μισήσω ἐκ καρδίας, καὶ νὰ ἐξομολογηθῶ ὅλας μου τὰς ἁμαρτίας. Τὸ ὅμοιον καὶ σύ, ὦ Άγιε Ἄγγελε, φύλαξ τῆς ψυχῆς μου, σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ βοηθήσῃς εἰς τοῦτο τὸ ἔργον, ὁποῦ εἶναι τόσον ἀναγκαῖον διὰ τὴν αἰώνιον σωτηρίαν μου. Ἀμήν.

Eυλόγει η ψυχή μου τον Κύριον

Τρίτη 25 Ιουνίου 2019

ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΕΚΡΩΝ

Σε μια από τις τεμπέλικες και άσκοπες περιηγήσεις μου στο Ιντερνετ, έπεσα πάνω σε μια ψυχούλα που μου θύμισε γιατί υπάρχω και τι σημαίνει Χριστός και άνθρωπος.

Ο θάνατος των δικαίων μόνο ένδοξος και γενναίος μπορεί να είναι.

Άραγε πρέπει να δυσανασχετούμε για την δική μας θλίψη και τον δικό μας σταυρό; Ο Χριστός μας θυσιάστηκε για μας, μαρτύρησε για μας και ανέστησε τον άνθρωπο εκ του Άδου, ώστε τώρα εμείς να μπορούμε να ζούμε με την ελπίδα της μέλλουσας ζωής. Γίναμε οφειλέτες και αναμένουμε Ανάσταση Νεκρών.

Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο· ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτω και εγένετο είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον εις τους αιώνας, Ιώβ α΄ 21.

Eυλόγει η ψυχή μου τον Κύριον

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2019

ΦΩΣ ΙΛΑΡΟΝ

Φως ιλαρόν αγίας δόξης, αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ. Ελθόντες επί την ηλίου δύσιν, ιδόντες φως εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα Θεόν. Άξιόν Σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι φωναίς οσίαις. Υιε Θεού, ζωήν ο διδούς· διο ο κόσμος Σε δοξάζει.

Το Φως ιλαρόν είναι πρωτοχριστιανικός λυχνικός ύμνος, δηλ. εσπερινός ύμνος της πρωτοχριστιανικής λατρείας, η «επιλύχνιος ευχαριστία», όπως τον ονομάζει ο άγιος Βασίλειος ο Καππαδόκης. Ο περίφημος αυτός ύμνος είναι ποίημα ενός από τους άγιους Μάρτυρες και Ομολογητές των πρώτων αιώνων και μάλιστα της περιοχής αυτής - της Καππαδοκίας και Συρίας. Μια αρχαία παράδοσις τον αποδίδει στον άγιο Ιερομάρτυρα Αθηνογένη, που εμαρτύρησε με δέκα μαθητές του επί Διοκλητιανού στις 16 Ιουλίου στην Σεβαστία, γειτονική πόλη της Καισαρίας, γι' αυτό και ζωγραφίστηκε σε πολλές εκκλησίες της Καππαδοκίας.

Ο ύμνος Φως ιλαρόν είναι ωραιότατο χριστιανικό ποίημα το οποίο δοξολογεί τον Θεό κατά την εσπερινή ώρα της δύσεως του ηλίου· την ώραν αυτή που απλώνεται στην γη μας ένα χαριτωμένο, ιλαρό φως, με το οποίο τελειώνει η ημέρα, αλλά και προμηνύεται η νύχτα και από την νύχτα πάλι η άλλη ημέρα.

Το περιεκτικό αυτό φωταγωγικό και φωτοδοξολογικό λατρευτικό ποίημα Φως ιλαρόν, όπως είχε αρχίσει με δοξολογία του Θεού δια Χριστού εν Αγίω Πνεύματι, έτσι και τελειώνει με δοξολογία του Θεού Πατρός δια του Ζωοδότου Υιού Του εν τω Ζωηφόρω Αγίω Πνεύματι, συμπεριλαμβανομένου και του κόσμου.

ΠΗΓΗ: https://ront-ekklisiastikis-ymnodias.webnode.gr/

Eυλόγει η ψυχή μου τον Κύριον

Τρίτη 9 Απριλίου 2019

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος (Ματθ. κ΄, 26)

Είναι αίτημα των καιρών...Μας λείπουν εκείνοι που, φωτισμένοι οι ίδιοι και ολοκληρωμένοι σαν άνθρωποι, θα εμπνεύσουν στην πράξη μια ζωή με ιδανικά, προοδευτική και επιτυχημένη και στα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας. Οι υλιστικές αντιλήψεις που βρήκαν έδαφος να εισχωρήσουν στη ζωή μας διέβρωσαν ιδιαιτέρως εκείνους που είναι προορισμένοι, κεκλημένοι να γίνουν ηγέτες.

Χάρη σ'αυτή τη νοοτροπία την περιορισμένη, που βλέπει τον άνθρωπο σαν σάρκα μόνο, έχασαν πολλά από τα ηγετικά μας στελέχη τον προορισμό τους. Αντιμετωπίζουν μόνο τη χωματένια ύπαρξή μας. Αγνοούν την πραγματικότητα. Αποκτούν ένα πολύ περιορισμένο ορίζοντα δραστηριότητας και επιδιώξεων. Γίνεται σύνθημα το "φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν"...

...Αποτέλεσμα; Γεμίζει με πικρία και απογοήτευση η ψυχή μας σαν βλέπουμε θέσεις ηγετικές να κατέχονται από άτομα ανάξια να τις κατέχουν. Αγανακτούμε διαπιστώνοντας πως άνθρωποι που λόγω της μορφώσεως ή της καταγωγής και της θέσης τους έχουν καθήκον να επιτελούν ηγετικό ρόλο στην κοινωνία, αποτελούν την αιτία της σήψεως της. Αυτή η πικρία και η αγανάκτηση δείχνει πόσο αιθάνεται ο καθένας μας την ανάγκη να δούμε φωτισμένους και ικανούς οδηγούς. Κι όταν τους βρούμε, μας παίρνουν κυριολεκτικά την καρδιά. Τους χειροκροτούμε και τους ακολουθούμε ολόψυχα. Εμπνέουν και σ'εμάς τη διάθεση να επιτελέσουμε το καθήκον μας.....

Για να αναδειχτούν όμως πραγματικοί ηγέτες πρέπει να ακολουθήσουν το νόμο που τους αναδεικνύει. Είναι ξένος προς την υλιστική νοοτροπία. Από τη θεϊκή σοφία βγαλμένος και με την ανθρώπινη πείρα διαπιστωμένος..."ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος (Ματθ. κ΄, 26)". Να το μυστικό του πραγματικού ηγέτη. Να είναι υπηρέτης τωνσ υνανθρώπων του. Να είναι δούλος των άλλων. Όχι να ζητάμε να μας εξυπηρετούν. Μέλημα μας εμείς να εξυπηρετούμε τους άλλους...

...Ω εαν εφαρμοζόταν στην οικογένεια αυτός ο κανόνας! Θα έπαυε η κρίση που τη μαστίζει...Πολλά διαζύγια θα αποτρέπονταν, πολλά μίση θα αποφεύγονταν τότε. Και η οικογένεια που θα γινόταν το στάδιο εντός τέτοιου αγώνα θα ήταν το βασικό κέντρο εκπαιδεύσεως ηγετών. Το παιδί που εμπνευσμένο από το παράδειγμα των μεγαλυτέρων του μέσα στο σπίτι θα συνηθίσει να βλέπει κυρίως υποχρεώσεις για τον εαυτό του, θα συμπεριφερθεί το ίδιο και στον κοινωνικό στίβο.

Όχι δικαιώματα λοιπόν. Υποχρεώσεις κυρίως πρέπει να απαιτούμε από τον εαυτό μας. Να αισθανόμαστε την ανάγκη από αγάπη να υπηρετούμε τους άλλους και να μην ζητούμε να μας υπηρετούν. Όσο περισσότερο κανένας προσφέρει, όσο πιο πολύ διακονεί, όσο ταπεινά επιδιώκει να εξυπηρετεί τους άλλους, τόσο περισσότερο ανεβαίνει στην κοινή συνείδηση, τόσο αποδεικνύεται "πρώτος" και "μέγας".

...Αδερφέ μου, όποια θέση κι αν κατέχεις στην κοινωνία: Επιστήμων ή βιοπαλεστής, επιχειρηματίας ή εργάτης, υπάλληλος ή αγρότης, κληρικός ή λαϊκός, πατέρας, σύζυγος, κόρη, νοικοκυρά, νέος ή γέροντας, είναι αδιάφορο. Υψηλά αξιώματα και πλούτη πέτυχες; Παλεύεις για να αντιμετωπίσεις τα καθημερινά σου προβλήματα; Δεν έχει σημασία. Καλείσαι κι εσύ να γίνεις ηγετικό στοιχείο στην κοινωνία...Υπηρετώντας συνεχώς τον άνθρωπο. Ακολούθησε την κι εσύ αυτή την επιταγή. Αναδεικνύει ηγέτες.

7/4/1968

Πηγή: ΕΛΘΕΤΩ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΟΥ - ΤΟΜΟΣ Β

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ Κ ΠΑΞΩΝ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΒΑΓΕΝΑ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΚΕΡΚΥΡΑ