ΤΟ ΓΝΩΜΙΚΟΝ...ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΤΟ ΓΝΩΜΙΚΟΝ...ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Γνωρίζω ότι ο φύλακας 'Αγγελος που έχουμε, μας προστατεύει και μας οδηγεί.

Όταν προσευχόμαστε για κάποιον, ο 'Αγγελός μας αστραπιαία μπορεί να βοηθήσει, να πληροφορήσει, να φυλάξει αυτόν για τον οποίο προσευχόμαστε.

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ...(αποσπάσματα)

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ...(αποσπάσματα)

Περὶ ἐγκρατείας… καὶ ὄχι μόνο στὴν τροφή, ἀλλὰ καὶ στὶς ὑπόλοιπες κινήσεις τῆς ψυχῆς

    Κάποιοι ἀδελφοὶ ἀπὸ τὴ σκήτη ξεκίνησαν νὰ ἐπισκεφθοῦν τὸν ἀββᾶ Ἀντώνιο. Μπῆκαν λοιπὸν σ᾿ ἕνα καράβι γιὰ νὰ πᾶνε καὶ σ᾿ αὐτὸ βρῆκαν ἕναν ἄλλο Γέροντα, ποὺ ἤθελε κι αὐτὸς νὰ πάει ἐκεῖ. Δὲν τὸν γνώριζαν ὅμως αὐτὸν οἱ ἀδελφοί. Καθισμένοι λοιπὸν μέσα στὸ καράβι ἀνέφεραν μεταξύ τους ἀποφθέγματα Πατέρων ἢ ρητὰ ἀπὸ τὴ Γραφὴ καὶ ἀπὸ ἀνάμεσα γιὰ τὸ ἐργόχειρό τους. Ὁ Γέροντας ἔμενε ἐντελῶς σιωπηλός. Σὰν βγῆκαν στὸ λιμάνι, παρατήρησαν ὅτι καὶ ὁ Γέροντας πήγαινε πρὸς τὸν ἀββᾶ Ἀντώνιο.
Κι ὅταν ἔφτασαν ἐκεῖ τοὺς εἶπε ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος: «Καλὴ συνοδεία βρήκατε τὸν Γέροντα αὐτόν». Καὶ στὸν Γέροντα εἶπε: «Καλοὺς ἀδελφοὺς εἶχες μαζί σου, ἀββᾶ». Καὶ ὁ Γέροντας τοῦ ἀπαντᾶ: «Καλοὶ βέβαια εἶναι, ἀλλὰ ἡ αὐλή τους δὲν ἔχει πόρτα, καὶ ὅποιος θέλει μπαίνει στὸν στάβλο καὶ λύνει τὸ γαϊδούρι».
Καὶ αὐτὸ τὸ εἶπε, γιατὶ ὅ,τι ἐρχόταν στὸ στόμα τους, τὸ ἔλεγαν.

***

    Ὁ ἴδιος βάδιζε κάποτε μαζὶ μὲ τοὺς μαθητές του, καὶ ἕνας ἀπ᾿ αὐτοὺς βρῆκε πάνω στὸν δρόμο ἕνα μικρὸ ἀρακὰ χλωρὸ καὶ λέει στὸν Γέροντα:
«Πάτερ, μοῦ ἐπιτρέπεις νὰ τὸ πάρω αὐτό;»
Τὸν κοίταξε μὲ ἀπορία ὁ Γέροντας καὶ τοῦ λέει: «Ἐσὺ τὸ ἔβαλες ἐκεῖ;»
«Ὄχι» ἀπαντᾷ ὁ ἀδελφός.
«Και πῶς λοιπὸν θέλεις νὰ πάρεις -τοῦ λέει ὁ Γέροντας- αὐτὸ ποὺ δὲν τὸ ἔβαλες ἐσύ;»

***

     Ἔλεγαν γιὰ τὸν ἀββᾶ Ἑλλάδιο ὅτι ἔτρωγε ψωμὶ καὶ ἁλάτι. Ὅταν ἔφτανε τὸ Πάσχα ἔλεγε στὸν ἑαυτό του: «Οἱ ἀδελφοὶ τρῶνε ψωμὶ καὶ ἁλάτι. Ἐγὼ ὅμως ὀφείλω νὰ κάνω λίγο κόπο γιὰ τὸ Πάσχα καὶ ἐπειδὴ τὶς ἄλλες μέρες τρώγω καθιστός, τώρα ποὺ εἶναι Πάσχα θὰ κάνω τὸν κόπο νὰ τρώγω ὄρθιος».

***

     Ἔλεγαν γιὰ τὸν ἀββᾶ Ἑλλάδιο ὅτι ἔμεινε εἴκοσι χρόνια στὰ Κελλία καὶ δὲν σήκωσε ποτὲ τὰ μάτια του νὰ δεῖ τὴ στέγη τῆς ἐκκλησίας.

***

    Ἔλεγαν γιὰ τὸν ἀββᾶ Ζήνωνα ὅτι βαδίζοντας κάποτε στὴν Παλαιστίνη κουράστηκε καὶ ἔκατσε νὰ φάει κοντὰ σ᾿ ἕναν κῆπο μὲ ἀγγουριές.
Καὶ τοῦ λέει ὁ λογισμός του: «Πάρε ἕνα ἀγγουράκι καὶ φᾶγε, δὲν εἶναι τίποτε αὐτό».
Κι αὐτὸς ἀπάντησε στὸν λογισμό του: «Οἱ κλέφτες πᾶνε στὴν κόλαση».
Σηκώθηκε λοιπὸν καὶ στάθηκε μέσα στὸν καύσωνα πέντε μέρες. Καὶ ἀφοῦ τσιγαρίσθηκε, εἶπε: «Δὲν μπορῶ νὰ ἀντέξω τὴν κόλαση».
Λέγει τότε στὸν λογισμό του: «Ἂν δὲν μπορεῖς, μὴν κλέβεις γιὰ νὰ τρῶς».

***

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΕ´ (Θ´ ΛΟΥΚΑ)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΕ´ (Θ´ ΛΟΥΚΑ)

Ἡ με­τὰ τὴν ἑ­ορ­τήν. Ἀρ­χίπ­που, Φι­λή­μο­νος, Ὀ­νη­σί­μου ἀ­πο­στό­λων· Κι­κι­λί­ας μάρ­τυ­ρος καὶ τῶν σὺν αὐ­τῇ (†230). Κλή­μεν­τος καὶ Σι­σι­νί­ου ἱ­ε­ρο­μαρ­τύ­ρων.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ

Τὸ Ἀ­να­στά­σι­μον. Ἦ­χος πλ. δ´.

Ἐξ ὕ­ψους κα­τῆλ­θες ὁ Εὔ­σπλαγ­χνος, τα­φὴν κα­τε­δέ­ξω τρι­ή­με­ρον, ἵ­να ἡ­μᾶς ἐ­λευ­θε­ρώ­σῃς τῶν πα­θῶν. Ἡ ζω­ὴ καὶ ἡ ἀ­νά­στα­σις ἡ­μῶν, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

Δό­ξα. Τὸ αὐ­τό. Καὶ νῦν. Τῆς ἑ­ορ­τῆς. Ἦ­χος δ´.

Σή­με­ρον τῆς εὐ­δο­κί­ας Θε­οῦ τὸ προ­οί­μι­ον, καὶ τῆς τῶν ἀν­θρώ­πων σω­τη­ρί­ας ἡ προ­κή­ρυ­ξις· ἐν Να­ῷ τοῦ Θε­οῦ, τρα­νῶς ἡ Παρ­θέ­νος δεί­κνυ­ται, καὶ τὸν Χρι­στὸν τοῖς πᾶ­σι προ­κα­ταγ­γέλ­λε­ται. Αὐ­τῇ καὶ ἡ­μεῖς, με­γα­λο­φώ­νως βο­ή­σω­μεν· Χαῖ­ρε τῆς οἰ­κο­νο­μί­ας, τοῦ Κτί­στου ἡ ἐκ­πλή­ρω­σις.

 ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ
 
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΕ΄ ΛΟΥΚΑ 

 

 

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Προ­κεί­με­νον. Ἦ­χος πλ. δ´. (Ψαλ­μὸς οε´).

Εὔ­ξα­σθε καὶ ἀ­πό­δο­τε Κυ­ρί­ῳ τῷ Θε­ῷ ἡ­μῶν.

Στίχ. Γνω­στὸς ἐν τῇ Ἰ­ου­δαί­ᾳ ὁ Θε­ός, ἐν τῷ Ἰσ­ρα­ὴλ μέ­γα τὸ ὄ­νο­μα αὐ­τοῦ.

Πρὸς Ἐ­φε­σί­ους Ἐ­πι­στο­λῆς Παύ­λου τὸ Ἀ­νά­γνω­σμα.

(Ἐφ. δ´ 1-7)

Ἀ­δελ­φοί, πα­ρα­κα­λῶ ὑ­μᾶς ἐ­γὼ ὁ δέ­σμι­ος ἐν Κυ­ρί­ῳ ἀ­ξί­ως πε­ρι­πα­τῆ­σαι τῆς κλή­σε­ως ἧς ἐ­κλή­θη­τε, με­τὰ πά­σης τα­πει­νο­φρο­σύ­νης καὶ πρᾳ­ό­τη­τος, με­τὰ μα­κρο­θυ­μί­ας, ἀ­νε­χό­με­νοι ἀλ­λή­λων ἐν ἀ­γά­πῃ, σπου­δά­ζον­τες τη­ρεῖν τὴν ἑ­νό­τη­τα τοῦ Πνεύ­μα­τος ἐν τῷ συν­δέ­σμῳ τῆς εἰ­ρή­νης. Ἓν σῶ­μα καὶ ἓν Πνεῦ­μα, κα­θὼς ἐ­κλή­θη­τε ἐν μι­ᾷ ἐλ­πί­δι τῆς κλή­σε­ως ὑ­μῶν· εἷς Κύ­ρι­ος, μί­α πί­στις, ἓν βά­πτι­σμα· εἷς Θε­ὸς καὶ πα­τὴρ πάν­των, ὁ ἐ­πὶ πάν­των, καὶ δι­ὰ πάν­των, καὶ ἐν πᾶ­σιν ἡ­μῖν. Ἑ­νὶ δὲ ἑ­κά­στῳ ἡ­μῶν ἐ­δό­θη ἡ χά­ρις κα­τὰ τὸ μέ­τρον τῆς δω­ρε­ᾶς τοῦ Χρι­στοῦ.

Ἀλ­λη­λού­ϊ­α (γ´). Ἦ­χος πλ. δ´. (Ψαλ­μὸς δ´).

Στίχ. Δεῦ­τε ἀ­γαλ­λι­α­σώ­με­θα τῷ Κυ­ρί­ῳ, ἀ­λα­λά­ξω­μεν τῷ Θε­ῷ τῷ σω­τῆ­ρι ἡ­μῶν.

Προ­φθά­σω­μεν τὸ πρό­σω­πον αὐ­τοῦ ἐν ἐ­ξο­μο­λο­γή­σει καὶ ἐν ψαλ­μοῖς ἀ­λα­λά­ξω­μεν αὐ­τῷ.

ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ

ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΕ΄ ΛΟΥΚΑ - ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ 

 

 

 

 

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

Κυ­ρι­α­κῆς Θ´ Λου­κᾶ.

Ἐκ τοῦ κα­τὰ Λου­κᾶν (ιβ´ 16-21).

Εἶ­πεν ὁ Κύ­ρι­ος τὴν πα­ρα­βο­λὴν ταύ­την· Ἀν­θρώ­που τι­νὸς πλου­σί­ου εὐ­φό­ρη­σεν ἡ χώ­ρα· καὶ δι­ε­λο­γί­ζε­το ἐν ἑ­αυ­τῷ λέ­γων· τί ποι­ή­σω, ὅ­τι οὐκ ἔ­χω ποῦ συ­νά­ξω τοὺς καρ­πούς μου; Καὶ εἶ­πε· τοῦ­το ποι­ή­σω· κα­θε­λῶ μου τὰς ἀ­πο­θή­κας καὶ μεί­ζο­νας οἰ­κο­δο­μή­σω, καὶ συ­νά­ξω ἐ­κεῖ πάν­τα τὰ γεν­νή­μα­τά μου καὶ τὰ ἀ­γα­θά μου, Καὶ ἐ­ρῶ τῇ ψυ­χῇ μου· ψυ­χή, ἔ­χεις πολ­λὰ ἀ­γα­θὰ κεί­με­να εἰς ἔ­τη πολ­λά· ἀ­να­παύ­ου, φά­γε, πί­ε, εὐ­φραί­νου. Εἶ­πε δὲ αὐ­τῷ ὁ Θε­ός· ἄ­φρον, ταύ­τῃ τῇ νυ­κτὶ τὴν ψυ­χήν σου ἀ­παι­τοῦ­σιν ἀ­πὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡ­τοί­μα­σας τί­νι ἔ­σται; Οὕ­τως ὁ θη­σαυ­ρί­ζων ἑ­αυ­τῷ καὶ μὴ εἰς Θε­ὸν πλου­τῶν. Ταῦ­τα λέ­γων ἐ­φώ­νει· Ὁ ἔ­χων ὦ­τα ἀ­κού­ειν, ἀ­κου­έ­τω.

Δό­ξα σοι, Κύ­ρι­ε, δό­ξα σοι.

 

ΠΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ

 ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΕ΄ ΛΟΥΚΑ - ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ ΚΑΙ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΠΗΓΕΣ: http://iskiriaki.com/wordpress/
              http://www.pmeletios.com/newSite/index.php
              www.analogion.com/forum/
              https://www.youtube.com/watch?v=nzUmzwjAI98

ΤΑ "ΕΙΣΟΔΙΑ" ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΤΑ "ΕΙΣΟΔΙΑ" ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

"ἑνὸς δέ ἐστι χρεία" (Λουκ. ι΄, 42)

Απόσπασμα από την ομιλία του μακαριστού Μητροπολίτη Κέρκυρας και Παξών                Πολυκάρπου Βαγενά, 21 Νοεμβρίου 1971

       Πολλά αγαθά. Όλα μπορεί να τα έχει κανένας. Όταν το απαραίτητο οξυγόνο τού λείψει, τί να τα κάνει τα άλλα; Αχρειάστα του είναι όλα και ανώφελα.Όσο πολύτιμα κι αν είναι, καμία αξία δεν έχουν γι΄αυτόν. Αναμφισβήτη η αλήθεια αυτή. Εντούτοις τη λησμονούμε. Μας προσγειώνει όμως η σκληρή πραγματικότητα...Χωρίς οξυγόνο ζωή δεν υπάρχει.

       Αυτό που είναι αυταπόδεικτο για την υλική, τη σωματική ζωή έχει την αναλογία του γενικότερα στον άνθρωπο και την υπόστασή του. Υπάρχει ένα αλλιώτικο πνευματικό οξυγόνο, που χωρίς αυτό καταντάει ο άνθρωπος στου ζώου του αλόγου το επίπεδο. Είναι η επικοινωνία με τον Θεό. Αν δεν αναπνεύσει με την πνευματική του υπόσταση την παρουσία του Θεού, παύει να ζει και να νοιώθει σαν άνθρωπος....

     "Φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν". Ότι φάμε και ότι υλικό και σαρκικό απολαύσουμε. Σαν πεθάνουμε, όλα θα τελειώσουν. Θα σβήσουν. Τίποτα δεν υπάρχει. Με τον τρόπο αυτό καταντάνε να γίνονται σάρκες μόνο αυτοί οι άνθρωποι. Και να υπόκεινται στο νόμο της ύλης και της φθοράς. Καθώς τα υλικά πράγματα, τα άψυχα, σαπίζουν. Χάνουν το ενδιαφέρον για κάτι το ικανοποιητικό. Ρίχνονται στις απολαύσεις τις υλικές. Περιορίζουν τη ζωή σε στενά όρια. Δεν τους απασχολούν τα ιδανικά, η αρετή. 

    Κοντά σε αυτούς (οι οποίοι ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει ψυχή) υπάρχουν και οι άλλοι που δεν θέλουν να αγνοούν την αξία της αρετής. Μα θέλουν να τη βλέπουν σαν αναγκαίο κακό. Ψυχρά και με μια ξηρή νομοτέλεια. Τη θεωρούν απαραίτητη όσο τους ωφελεί. Έστω και σαν στοιχείο καλής οργανώσεως της κοινωνίας. Σαν κάτι που θα συγκρατήσει τους άλλους, για να μην αποβούν λύκοι ασυλλόγιστοι και καταστροφικοί. Κάτι σαν χαλινάρι. Για τους άλλους προπαντός. Γιατί οι ίδιοι σαν τους βλάπτει, σαν τους εμποδίζει στην ανάπτυξη των συμφερόντων τους, την καταπατούν. Χωρίς Θεό, χωρίς καρδιά και σπλαχνικότητα, χωρίς αρετής επιδίωξη και ιδανικά γίνεται απάνθρωπη η ζωή.  

    Όσο κι αν έχει προσανατολιστεί και προσαρμοστεί όμως ο άνθρωπος σε μια τέτοια νοοτροπία, δε μένει ήσυχος. Τον κατατρώγει μέσα του ένα κενό. Ένα βασανιστικό κενό, γιατί η ψυχή, κι αν δεν την πιστεύουν, υπάρχει. Ζει και απαιτεί. Σαν περιγρονείται και μένει ανικανοποίητη διαμαρτύρεται. Καθώς το σώμα που μένει νηστικό, τυραννιέται από το βασανιστικό αίσθημα της πείνας, έτσι και η ψυχή που δεν τρέφεται και δεν αναπνέει. Μένει καχεκτική και βασανίζει με τις ανάγκες της τον άνθρωπο. Μια εκδήλωσή της είναι η συνείδηση, Η συνείδηση που διαμαρτύρεται, που ελέγχει....

    Ευτυχώς όμως και στον πιο πωρωμένο, στον πιο σαρκικό άνθρωπο, στον πιο εγκληματικό τύπο η πολύτιμη αυτή φωνή, η πολύτιμη αυτή μαρτυρία της παρουσίας του Θεού μέσα στην ύπαρξη μας δε νεκρώνεται. Μπορεί να εξασθενίζει. Κι όσο δεν την προσέχουμε, τόσο πιο αμυδρή και ανίσχυρη γίνεται. Αλλά δεν πεθαίνει...Είναι αναγκαίο για αυτό να προλαμβάνει κανένας. Να φροντίζει να συμμορφώνεται με της συνειδήσεως του τη φωνή....Αρκεί να θεωρήσουμε, καθώς και είναι, πρώτα απ'όλα το Θεό, την ψυχή μας.

    Την ώρα που αργά ή γρήγορα, ομαλά και ειρηνικά ή βίαια, θα φεύγουμε απο τον κόσμο αυτό το φθαρτό, ένα μόνο θα μας χρειάζεται, ένα θα μας απασχολεί. Ο Θεός και η ψυχή μας. "ἑνὸς δέ ἐστι χρεία"....

    Ας μην περιμένουμε καθόλου, αδελφοί μου, να φτάσουμε στην δύσκολη ώρα, στην επικίνδυνη στιγμή, για να αντιληφτούμε ποιο είναι εκείνο στο οποίο αξίζει να δώσουμε την προσοχή και την φροντίδα μας όλη. Ίσως τότε να είναι αργά. Είναι ανάγκη από πριν να έχει κανένας στηριγμένη στο Χριστό την ελπίδα του. Να καταλάβουμε από τώρα τι μας χρειάζεται. Που βρίσκεται η σωτηρία. 

     "τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;" Ας το καταλάβουμε, αδερφοί μου, και ας φανούμε συνεπείς. Αν αγαπάμε τον ευατό μας. Αν θέλουμε το παραγματικό μας συμφέρον. "ἑνὸς δέ ἐστι χρεία". Ας το προσέξουμε.

          

ΠΗΓΗ: ΕΛΘΕΤΩ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΟΥ (2) Μακαριστού Μητροπολίτου Κέρκυρας κ΄ Παξών Πολυκάρπου Βαγενά

ΤΑ "ΕΙΣΟΔΙΑ" ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΤΑ "ΕΙΣΟΔΙΑ" ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

           Η Άννα παντρεύτηκε σε ηλικία είκοσι ετών. Απέκτησε παιδί στα εξήντα της χρόνια (και ο Ιωακείμ εβδομήντα)! Μετά από σαράντα χρόνια! Τόσα χρόνια προσευχόταν στο Θεό για να της χαρίσει παιδί! .....

           Ο Ιωακείμ και η Άννα είχαν δώσει υπόσχεση στον Θεό, πως, αν τους χάριζε παιδί, θα Του το αφιέρωναν. Πράγμα που σημαίνει, πως  θα το αποχωρίζονταν για πάντα, μένοντας και πάλι ολομόναχοι!
"Ας αφιερώσουμε το παιδί μας από τώρα, μήπως τυχόν αργότερα καθυστερήσουμε και πικράνουμε τον Κύριό μας! Είπε ο γέροῙωακείμ στην Άννα, όταν το "σπλάγχνο" τους ήταν ακόμα δύο ετών! "Ας περιμένουμε λίγο! Είναι ακόμα πολύ μικρό. Ίσως μας αναζητήσει!" Και ο Ιωακείμ συμφώνησε. Πέρασε από τότε ένας χρόνος. Η μικρή έγινε τριών ετών. Και οι γονείς της έκριναν, πως ήρθε η στιγμή να την αφοερώσουν στο Θεό...
 Ήθελαν το ταχύτερο δυνατό να εκπληρώσουν την υπόσχεσή τους στο Θεό! Ήθελαν απέναντί Του να είναι καθαροί, ειλικρινείς.

            Οι άγιοι γονείς ετοιμάζονταν για την εκπλήρωση της ιερής τους υποσχέσεως. "Μήπως η μικρή μας κόρη δεν αντέξει το ξένο περιβάλλον, μήπως νοιώσει μοναξιά και νοσταλγήσει το πατρικό της σπίτι; Κάτι πρέπει να κάνουμε.για να την "ξεγελάσουμε". Και προκειμένου να την εντυπωσιάσουν, πήραν μαζί τους παρθένες κοπελίτσες, που πήγαιναν ψέλνοντας μπροστά, κρατώντας λαμπάδες αναμμένες. "Σήμερον ψαλμικώς τα στίφη των παρθένων ανάψαντα λαμπάδας φαιδρώς οδοποιούσι την μόνην Παναμώμητον" (Εσπερινός ΚΒ΄ Νοεμβρίου) καθώς προείπε η Γραφή: "Παρθένες θα ακολουθήσουν την Παρθένα, και εν αγαλλιάσει θα φθάσουν στον ναό" (ΨΛΜ 44,16).
Στην είσοδο του ναού την περίμεναν με δώρα οι ιερείς και ο αρχιερέας Ζαχαρίας! Τους χώριζαν από την τρίχρονη Μαρία δεκαπέντε σκαλοπάτια. Σε κάθε σκαλοπάτι που ανέβαινε η Μαρία, βοηθούμενη από τους γονείς της, θα έψελναν και έναν ψαλμό κατά τον τύπο των "αναβαθμών". Όμως η μικρή τους χάλασε τα σχέδια! Μόλις πάτησε το πρώτο μεγάλο σκαλοπάτι, ανέβηκε μόνη της (!) χοροπηδώντας (!) τα υπόλοιπα δεκατέσσερα σκαλοπάτια και βρέθηκε στην κορυφή! Και προχώρησε από μόνη της προς τον αρχιερέα Ζαχαρία, τον οποίο ατένιζε με χαρά και γλυκύτητα, επιβεβαιώνοντας με αυτό την ολοσχερή παράδοσή της στον Θεό!
       
                Ήρθαν και οι γονείς της. "Ω! Πρόξενοι της σωτηρίας μου! (Τους προσφώνησε ο Ζαχαρίας) Πώς να σας καλοσορίσω; Τι να πρωτοπώ για σας; Είστε μακάριοι που γίνατε γονείς μιας τέτοιας κόρης! Είστε ευλογημένοι που προσφέρατε ένα τέτοιο δώρο προς τον Κύριο! Έλα και συ τεκνίο. Υψηλοτέρα των ουρανών! Έλα στα πρόθυρα του "Βήματος". Συ που συνέθλιψες τα πρόθυρα του θανάτου. Ανάβηθι! Ανάβηθι! Μπροστά οι παρθένες με τις λαμπάδες αναμμένες, πίσω οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα, παραπίσω ο αρχιερέας Ζαχαρίας, κρατώντας από το χέρι του το χαριτωμένο κοριτσάκι, έμπαινάν στον οίκο του Θεού!  

                 Ο άγιος αρχιερεύς Ζαχαρίας, έχοντας θεία πληροφορία, πως αυτή η τρίχρονη Μαριάμ θα γίνει μητέρα του Κυρίου, έκρινε πως η θέση που της ταίριαζε στο ναό ήταν τα "Άγια των Αγίων"- εδώ φυλάσσόταν η "Κιβωτός της Διαθήκης" που προεικόνιζε τη Θεοτόκο. Και ο Θεός μέσω του "λογγείου" του έδωσε την συγκατάθεσή Του! Και την οδήγησε στα Άγια των Αγίων ( εδώ που έμπεναν οι Αρχιερείς και μάλιστα μια φορά το χρόνο), κάτι που έκανε και τους αγγέλους να εκπλαγούν! "Άγγελοι την είσοδον της παρθένου ορώντες εξεπλήττοντο, πως παραδόξως εισήλθεν εις τα άγια των αγίων" (Θ΄ ωδή, ΚΑ΄ Νοεμβρίου).

ΠΗΓΗ: Αποσπάσματα από το βιβλίο Χαίρε Κεχαριτωμένη έκδοση 9η Εκδόσεις ΘΑΒΩΡ

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ...(αποσπάσματα)

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ...(αποσπάσματα)

Περὶ ἐγκρατείας… καὶ ὄχι μόνο στὴν τροφή, ἀλλὰ καὶ στὶς ὑπόλοιπες κινήσεις τῆς ψυχῆς

Σὲ κάποιον ἀδελφὸ ποὺ ἔμενε στὸ κοινόβιο τοῦ ἀββᾶ Ἠλία, συνέβη κάποτε ἕνας πειρασμός. Γι᾿ αὐτὸ τὸν ἔδιωξαν ἀπὸ κεῖ καὶ πῆγε κοντὰ στὸν ἀββᾶ Ἀντώνιο, στὸ ὄρος. Ἀφοῦ ἔμεινε ὁ ἀδελφὸς κοντά του κάποιο χρονικὸ διάστημα, τὸν ἔστειλε ὁ ἀββᾶς στὸ κοινόβιο ἀπ᾿ ὅπου εἶχε φύγει. Ἐκεῖνοι ὅμως μόλις τὸν εἶδαν, τὸν ξανάδιωξαν καὶ ὁ ἀδελφὸς γύρισε πάλι στὸν ἀββᾶ Ἀντώνιο καὶ τοῦ εἶπε: «Δὲν θέλησαν νὰ μὲ δεχθοῦν, πάτερ».
Τὸν ἔστειλε πάλι ὁ Γέροντας καὶ τοὺς μήνυσε τὸ ἑξῆς:
«Ἕνα καράβι ναυάγησε μέσα στὸ πέλαγος, ἔχασε τὸ φορτίο του καὶ μὲ κόπο πολὺ ἔφθασε στὴ στεριά. Καὶ ἐσεῖς ὅ,τι σώθηκε καὶ ἔφθασε στὴ στεριά, θέλετε νὰ τὸ καταποντίσετε;»
Κι ἐκεῖνοι ὅταν ἄκουσαν ὅτι ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος τὸν ἔστειλε, εὐθὺς τὸν δέχθηκαν.

***

 

Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ἡσαΐας:
«Ἐὰν σοῦ ἔρθει λογισμὸς νὰ κατακρίνεις τὸν πλησίον γιὰ κάποιο ἁμάρτημά του, πρῶτα νὰ σκεφθεῖς ὅτι ἐσὺ εἶσαι περισσότερο ἁμαρτωλὸς ἀπ᾿ αὐτὸν καὶ ἐκεῖνα ποὺ νομίζεις ὅτι σωστὰ τὰ κάνεις, μὴν πιστέψεις ὅτι ἦσαν ἀρεστὰ στὸν Θεό. Καὶ ἔτσι δὲν θὰ τολμήσεις νὰ καταδικάσεις τὸν πλησίον».

***

 

Εἶπε ἐπίσης:
«Ἐὰν δὲν κατακρίνεις τὸν πλησίον ἀλλὰ ἐξουθενώνεις τὸν ἑαυτό σου, παρέχεις ἀνάπαυση στὴ συνείδηση σου».

***

Πῆγε κάποτε ὁ ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Θηβαῖος σε κάποιο κοινόβιο καὶ εἶδε ἕναν ἀδελφὸ νὰ σφάλλει καὶ τὸν κατέκρινε.
Ὅταν ἐπέστρεψε στὴν ἔρημο, ἦλθε ἄγγελος Κυρίου καὶ στάθηκε μπροστὰ στὴν πόρτα τοῦ κελιοῦ του καὶ τοῦ εἶπε:
«Δὲν σοῦ ἐπιτρέπω νὰ μπεῖς».
Κι ἐκεῖνος παρακαλοῦσε κι ἔλεγε:
«Τί συμβαίνει;»
Ἀποκρίθηκε ὁ ἄγγελος καὶ τοῦ εἶπε:
«Ὁ Θεὸς μὲ ἔστειλε λέγοντας: Πές του, ποῦ προστάζεις νὰ βάλω τὸν ἀδελφὸ ποὺ ἔσφαλε καὶ τὸν καταδίκασες».
Εὐθὺς μετανόησε ὁ ἀββᾶς καὶ εἶπε:
«Ἁμάρτησα, συγχώρεσέ με».
Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε:
«Σήκω, σὲ συγχώρεσε ὁ Θεός. Καὶ στὸ ἑξῆς νὰ προσέχεις νὰ μὴν κρίνεις κανέναν, προτοῦ τὸν κρίνει ὁ Θεός».

***

ΤΟ ΓΝΩΜΙΚΟΝ...ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΤΟ ΓΝΩΜΙΚΟΝ...ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Να ζείτε στο κλίμα της διαρκούς δοξολογίας και ευχαριστίας του Θεού. 

Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία.